WATYKAN TRZĘSI SIĘ. PAPIEŻ LEON W KOŃCU PRZYZNAJE SIĘ DO SWOJEJ RELIG… Zobacz więcej

Początkowo ich interakcje miały charakter całkowicie profesjonalny.

Kardynał Valenti uczestniczył w odprawach konserwatorskich, zapoznał się z dokumentami historycznymi i zadał szczegółowe pytania dotyczące konserwacji dzieł sztuki sakralnej.

Maya doceniła jego ciekawość.

W przeciwieństwie do niektórych administratorów rozumiał, że nie można przyspieszać prac renowacyjnych bez ryzyka trwałego uszkodzenia.

Zaczęli dyskutować na temat relacji między sztuką a wiarą.

Maya, która uważała się za osobę ciekawą świata duchowego, ale nie za szczególnie pobożną, często kwestionowała jego założenia.

Podziwiała obrazy religijne, choć niekoniecznie podzielała wszystkie przekonania, które je inspirowały.

Dla Gabriela jej perspektywa była orzeźwiająca.

Przez lata rozmawiał głównie z ludźmi, którzy podchodzili do zagadnień teologicznych ze znanych im punktów widzenia.

Maya była gotowa zmierzyć się z niepewnością.

Pewnego popołudnia, studiując obraz przedstawiający kobietę stojącą przy otwartych drzwiach, zadała mu pytanie.

„Czy uważasz, że każde sensowne życie musi mieć jasno określony cel?”

Zastanowił się nad pytaniem.

„Wierzę, że cel pomaga nam zrozumieć naszą odpowiedzialność”.

„To nie było dokładnie to, o co pytałem.”

Uśmiechnął się.

„Nie, sądzę, że nie.”

Maya skrzyżowała ramiona.

„A co, jeśli ktoś po pięćdziesięciu latach odkryje, że życie, które wybrał, nie zapewnia już wszystkiego, czego potrzebuje?”

Gabriel spojrzał na obraz.

„W takim razie może powinni zastanowić się, czy problemem jest samo życie, czy też ich rozumienie go”.

„A co jeśli nie znajdą odpowiedzi?”

„W takim razie muszą pytać dalej”.

Skinęła głową.

„To brzmi wyczerpująco.”

„Często tak jest.”

Oboje się roześmiali.

Rozmowa zakończyła się, gdy przyszedł asystent z kolejnym spotkaniem.

Ale Gabriel nadal rozmyślał nad tym pytaniem tego wieczoru.

Podczas pełnienia swojej posługi zadawano mu tysiące pytań.

Mało kto potrafił go tak cicho wyprowadzić z równowagi.

Z czasem ich dyskusje wyszły poza tematykę sztuki i teologii.

Rozmawiali o wspomnieniach z dzieciństwa, literaturze, muzyce, starzejących się rodzicach, rozczarowaniach i dziwnych sposobach, w jakie życie zmienia ludzi.

Maya opowiedziała historie o swoim rozwodzie.

Gabriel opisał trudności, jakie niesie ze sobą służba społecznościom w okresach żałoby i niepewności.

Mówił o ludziach, których spotkał, ale rzadko o swoich własnych potrzebach emocjonalnych.

Pewnego wieczoru Maya zauważyła pewien schemat.

„Opowiadasz mi o kłopotach innych”, powiedziała, „ale prawie nic o swoich”.

„Moje obciążenia nie są szczególnie interesujące”.

„Wątpię.”

„Są zwyczajni.”

„Zwyczajne nie znaczy nieważne.”

Nie odpowiedział od razu.

Przez lata ludzie zwracali się do niego, gdyż wierzyli, że posiada mądrość.

Maya zdawała się być bardziej zainteresowana tymi częściami jego osobowości, na które nie było odpowiedzi.

Uświadomienie sobie tego faktu przyniosło ukojenie.

Stworzyło to również podatność, której się nie spodziewał.

Samotność, którą nauczył się ukrywać

Życie religijne nadało Gabrielowi ogromne znaczenie.

Nigdy nie wątpił, że jego posługa pomogła ludziom.

Pamiętał, jak odwiedził przestraszonego młodego mężczyznę w więzieniu, który później odbudował swoje życie.

Pamiętał, jak pocieszał matkę, która straciła córkę.

Pamiętał o starszych parafianach, którzy z niecierpliwością czekali na niedzielne nabożeństwa, ponieważ kościół stał się dla nich jedynym stałym źródłem towarzystwa.

Te doświadczenia były prawdziwe.