Uznał również, że tęsknota nie usprawiedliwia automatycznie działania w jej oparciu.
Jego zobowiązania były prawdziwe.
Nie były to bezsensowne ograniczenia narzucone przez obcych.
Wybrał ich dobrowolnie.
Odnawiał je przez dziesięciolecia służby.
Złamanie tych zobowiązań będzie miało konsekwencje wykraczające poza jego prywatne życie emocjonalne.
Jednakże zaprzeczenie istnieniu jego uczuć nie sprawiło, że one zniknęły.
Zaczął prowadzić prywatny dziennik.
W jednym wpisie napisał:
„Spędziłem życie nauczając innych, że prawda jest fundamentem wolności. Dlaczego więc tak bardzo boję się prawdy mojego własnego serca?”
Nie znał odpowiedzi.
Moment, w którym wszystko się zmieniło
Punkt zwrotny nastąpił pewnego zimowego wieczoru w małym miasteczku Valdoria.
Maya pojechała tam, aby wziąć udział w wystawie.
Gabriel odwiedzał pobliski ośrodek zakonny, aby wziąć udział w spotkaniach.
Ich drogi skrzyżowały się ponownie za sprawą wspólnych znajomych, którzy zajmowali się ochroną historycznych dzieł sztuki.
Po wystawie mała grupa spotkała się na kolacji.
Rozmowa płynęła swobodnie.
Gabriel i Maya rozmawiali uprzejmie, ale unikali wszelkich osobistych tematów.
Później, gdy spotkanie dobiegło końca, oboje ruszyli w stronę tego samego placu.
Zaczął padać deszcz.
Ulice były prawie puste.
Maya zatrzymała się pod markizą zamkniętej księgarni.
„Wyglądasz na zmęczonego” – powiedziała.
"Ja jestem."
„Śpisz?”
„Nie tak bardzo, jak powinienem.”
Przyglądała się jego twarzy.
„Nie chodzi tu tylko o pracę”.
Odwrócił wzrok.
"NIE."
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
Wtedy Gabriel wypowiedział słowa, których odmawiał przez miesiące.
„Tęskniłam za tobą.”
Maya na chwilę zamknęła oczy.
„Gabriel.”
"Ja wiem."
„Wiesz co?”
„Że nie powinienem tego mówić”.
Spojrzała na niego ze smutkiem.
„Ja też za tobą tęskniłam.”
To było proste przyznanie się.
Ale konsekwencje tego były ogromne.
Pozostali pod markizą, podczas gdy deszcz stawał się coraz bardziej intensywny.
Gabriel opowiedział jej, jak trudne były ostatnie tygodnie.
Maya przyznała, że myślała o nim częściej, niż chciała przyznać.
Żadne z nich nie udawało, że sytuacja jest prosta.
Rozumieli powagę zobowiązań, jakie się z tym wiążą.
Zrozumieli również, że ich przywiązanie stało się romantyczne.
Kiedy Gabriel delikatnie wziął ją za rękę, gest ten symbolizował przekroczenie granicy.
Nie było dramatycznie.
Muzyka nie była odtwarzana.
Nikt z tłumu nie oglądał.
Był tylko deszcz, słabe światło na placu i dwoje ludzi konfrontujących się z uczuciami, których nie mogli już uczciwie nazwać przyjaźnią.
Po chwili Maya cofnęła rękę.
„Nie możemy udawać, że to nieszkodliwe” – wyszeptała.
"Ja wiem."
„Co mamy zrobić?”
Gabriel poświęcił większą część swojego życia pomaganiu innym w podejmowaniu trudnych decyzji moralnych.
Teraz, stając twarzą w twarz z własnymi problemami, nie potrafił udzielić jasnej odpowiedzi.
„Nie wiem” – przyznał.
