Moja teściowa postanowiła pozwolić swoim krewnym mieszkać w moim mieszkaniu za darmo. Ale „wewnętrzne grono” kończyło się na słowie „wynajem”.

„Iroczka, daj mi klucze. Ludoczka i ja właśnie wróciliśmy z dworca. Dziewczyna jest zmęczona, musi wziąć prysznic i się rozpakować. Wyprowadź swoich lokatorów jutro!”

Galina Pietrowna wpłynęła do naszego korytarza nie jako gość, ale jako inspektor z urzędu mieszkaniowego, która w końcu złapała uporczywego dłużnika. Za jej monumentalnymi plecami Luda, trzydziestoośmioletnia „dziewczyna” z centrum regionu, która przyjechała podbić stolicę, przestępowała z nogi na nogę. Luda niosła walizkę wielkości małego samochodu osobowego, a na jej twarzy malował się wyraz potulnej owieczki, która już w myślach układała fiołki na moim parapecie.

Mój mąż, Siergiej, który spokojnie zajadał kanapkę w kuchni, zamarł w drzwiach. Kanapka w jego dłoni drżała zdradziecko.

„Dobry wieczór, Galino Pietrowna” – ostrożnie zamknąłem drzwi wejściowe, odcinając im drogę ucieczki do budynku. „Jakie klucze? O czym mówisz?”

„Z twojego jednopokojowego mieszkania na Babuszkinskiej, jakie inne mieszkanie?” – moja teściowa uniosła ręce, oburzona moim nieprzeniknionym brakiem zrozumienia. „Powiedziałam Sierioży w zeszłym tygodniu: Ludoczka przyjechała na zajęcia, będzie malować paznokcie i wyrywać brwi. Nasza mała nie będzie stłoczona w akademiku! A u ciebie mieszkają obcy ludzie. Wyrzuć ich. Zamieszkamy u ciebie przez kilka dni, a Luda wprowadzi się na weekend”.

Zerknęłam na męża. Sierioża próbował wtopić się w tapetę, ale zdradziła go jego charakterystyczna kraciasta koszula. Nie był zdrajcą ani słabeuszem; po prostu przyzwyczaił się do tego, że jego matka generowała pomysły szybciej, niż on był w stanie budować fortyfikacje obronne przez czterdzieści pięć lat życia.

Please click on the next page to continue reading 👇