WATYKAN TRZĘSI SIĘ. PAPIEŻ LEON W KOŃCU PRZYZNAJE SIĘ DO SWOJEJ RELIG… Zobacz więcej

Odwiedziła Porto Serena, aby obejrzeć prywatną kolekcję obrazów.

Oboje wydawali się zaskoczeni.

„Nie spodziewałam się cię tu zobaczyć” – powiedziała.

„Ja też nie.”

„Pracujesz?”

„Tym razem nie.”

„To brzmi niemal cudownie”.

On się zaśmiał.

Zapytała, czy miałby coś przeciwko, gdyby do niego dołączyła.

Powitał firmę.

Rozmawiali przez prawie dwie godziny.

Bez formalnej oprawy warsztatu konserwatorskiego ich rozmowa wydawała się inna.

Maya zapytała go o dzieciństwo.

Gabriel opowiedział jej o stolarstwie swojego ojca i o miłości matki do poezji.

Podzieliła się wspomnieniami z wakacji spędzonych u dziadków na wsi.

Rozmawiali o nieprzewidywalności życia.

W pewnym momencie Maya spojrzała w stronę portu.

„Czy zastanawiałeś się kiedyś, kim mógłbyś się stać, gdybyś wybrał inaczej?”

Gabriel obserwował łódź rybacką powoli poruszającą się po wodzie.

"Czasami."

„Co sobie wyobrażasz?”

Zawahał się.

„Może uczyłbym literatury”.

„Byłbyś bardzo poważnym nauczycielem”.

„Mam nadzieję, że nie.”

„A może byś się ożenił.”

Słowa te ułożyły się między nimi.

Gabriel spojrzał na swoją filiżankę.

"Być może."

„Czy chciałbyś mieć dzieci?”

„Kiedyś sobie to wyobrażałem” – przyznał.

Maya wydawała się zaskoczona.

„Nigdy mi tego nie mówiłeś.”

„To było dawno temu”.

„Czy to sprawia, że ​​jest to mniej realne?”

Rozważył jej pytanie.

"NIE."

Po raz pierwszy pozwolił sobie na otwartą rozmowę o zwykłym życiu, którego nigdy nie przeżył.

Rodzina.

Dom wypełniony hałasem.

Wspólne posiłki.

Dorastał u boku kogoś, kto znał go poza jego obowiązkami publicznymi.

Nie opisywał tych możliwości z goryczą.

Ale w jego głosie słychać było smutek, jakiego Maya nigdy wcześniej nie słyszała.

Słuchała bez przerywania.

Kiedy skończył, powiedziała cicho: „Możesz być wdzięczny za życie, które wybrałeś i jednocześnie opłakiwać życie, którego nie przeżyłeś”.

Gabriel spojrzał na nią.

To zdanie dotarło do jego głębokiej świadomości.

Nigdy nie pozwolił sobie na odczuwanie obu uczuć naraz.

Kiedy przyjaźń stała się czymś więcej

Po niespodziewanym spotkaniu Gabriel i Maya spędzili razem jeszcze trochę czasu w Porto Serena.

Spacerowali wzdłuż nabrzeża, odwiedzili małe muzeum i jedli wspólnie posiłki w skromnych restauracjach.

Ich rozmowy pozostały przemyślane, ale granice emocjonalne stawały się coraz mniej wyraźne.

Gabriel zauważył, że jest coraz bardziej niechętny do pożegnania.

Maya również zauważyła zmianę.

Pewnego wieczoru, gdy stali pod kamiennym murem z widokiem na morze, przemówiła do niego bezpośrednio.

„Gabriel, musimy być ostrożni.”

Wiedział, co miała na myśli.

"Tak."

„Ta przyjaźń stała się dla mnie ważna”.

„Dla mnie również.”

„Ale twoje życie nie jest zwyczajne.”

"Ja wiem."

„I nie chcę, żeby stało się to tajemnicą, której będziesz żałować”.

Odwrócił się w jej stronę.

„Nie żałuję ciebie.”

„Może nie teraz”.

Jej wyraz twarzy był poważny.

„Ale co się dzieje, gdy zaczynamy pragnąć rzeczy, których nie możemy mieć?”

Gabriel nie odpowiedział.

To pytanie go przestraszyło, bo już zaczął je zadawać prywatnie.

Maya kontynuowała.

„Szanuję twoją wiarę. Szanuję twoją odpowiedzialność. Nigdy nie chciałem w to ingerować”.

„Nie zrobiłeś tego.”„W takim razie powinniśmy upewnić się, że tego nie zrobimy”.Zgodzili się na zachowanie dystansu.Przez kilka tygodni ich komunikacja stała się rzadka.

Maya wróciła do swojej pracy.

Gabriel powrócił do swoich obowiązków.

Próbował skupić uwagę na znanych sobie obowiązkach.

Odwiedzał parafie, brał udział w spotkaniach i przygotowywał przemówienia dotyczące nadziei, współczucia i wytrwałości.

Zewnętrznie jego życie pozostało niezmienione.

Jednak wewnętrznie czuł się nieswojo.

Tęsknił za Mayą.

Nie chodzi tu tylko o jej głos i obecność, ale o doświadczenie mówienia bez konieczności odgrywania roli.

Tęsknił za wyzwaniami.

Brakowało mu zrozumienia.