— W końcu poszłam bezpośrednio do starszego lekarza dyżurnego. Przybył natychmiast i zorganizował pomoc w trybie nagłym.
Poczułam, jakby ziemia usuwała mi się spod nóg.
— Chce mi pani powiedzieć, że moja córka niemal umarła, ponieważ ktoś popełnił błąd?
Doktor Harrison powoli spuścił głowę.
— Podczas opieki nad pani córką doszło do błędu. Badamy dokładnie, jak do tego doszło.
— I zamierzaliście to przede mną ukryć?
Nie odpowiedział.
Ponownie zwróciłam się do Helen.
— Dlaczego kazano pani odejść?
Uśmiechnęła się smutno.
— Ponieważ odmówiłam podpisania raportu, w którym pominięto to, co naprawdę się wydarzyło.
Lekarz wyglądał na wyczerpanego.
— Pani Williams, to niesprawiedliwe przedstawienie sytuacji.
Helen odwróciła się w jego stronę.
— Pracuję w tym szpitalu od czterdziestu dwóch lat, panie doktorze. Sama popełniałam błędy. Każdy je popełnia. Ale kiedy zagrożone jest bezpieczeństwo dziecka, trzeba mówić prawdę.
Następnie spojrzała na Lily.
— Ta mała dziewczynka zasługuje na uczciwość.
Łzy spływały mi po policzkach.
Podeszłam do Helen i ujęłam obie jej dłonie.
— Uratowała pani moją córkę?
— Pomogłam jej otrzymać leczenie, którego potrzebowała.
— Dlaczego?
Spojrzała na mnie ze zdziwieniem.
— Ponieważ jest czyimś dzieckiem.
Jej głos złagodniał.
