Dziecko milczało przez kilka sekund.
— Czasami. Kiedy próbuję się uwolnić, babcia mocno mnie trzyma i mówi, żebym nie otwierała oczu.
Słysząc te słowa, nauczycielka zrozumiała, że nie może po prostu zadać mu kilku pytań, zanim odeśle go do domu.
Chłopiec mieszkał z babcią od sześciu miesięcy. Jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym, a babcia została jego jedynym opiekunem.
Zawsze przychodziła odebrać go ze szkoły w tym samym ciemnym płaszczu. Rzadko rozmawiała z nauczycielami i innymi rodzicami. Codziennie, po zakończeniu lekcji, czekała przy wejściu, mocno brała wnuka za rękę i szybko z nim wychodziła.
W ostatnich tygodniach zmieniło się również zachowanie chłopca. Często zasypiał na lekcjach, odmawiał siadania przy oknach i podskakiwał, gdy ktoś przypadkowo dotknął jego nadgarstków.
Pewnego dnia nauczyciel zapytał go, dlaczego jest taki zmęczony.
„W nocy moja babcia siada przy moim łóżku i patrzy, jak śpię” – odpowiedział.
Wówczas nauczycielka myślała, że staruszka po prostu martwi się o wnuka po stracie rodziców. Teraz jednak te słowa nabrały zupełnie innego znaczenia.
Tego samego dnia powiadomiła o tym fakcie dyrektora szkoły. Natychmiast powiadomiono służby ochrony dzieci i policję. Postanowili odwiedzić babcię tego wieczoru.
Po zakończeniu zajęć starsza pani czekała, jak zwykle, przy wejściu do szkoły. Kiedy dostrzegła troskę w oczach nauczycielki, zamarła na kilka sekund.
"Czy coś się stało?" zapytała.
— Nie, ale twój wnuk wydaje się dziś bardzo zmęczony.
Babcia spojrzała na dziecko. Na jej twarzy pojawił się wyraz strachu.
„Wczorajsza noc znów była bardzo trudna” – mruknęła.
