„Karina Siergiejewna, Maria Pawłowna oddzwoniła. Chce się umówić na wizytę u Igora Siemionowicza. Czy mogę jej zaproponować wolny termin w przyszłym tygodniu?”
Przypomniałam sobie nasze spotkanie we wrześniu. Wtedy kobieta wyszła oburzona i mogła już nigdy nie wrócić.
„Oczywiście, zaproponuj jej wolny termin. Ale najpierw upewnij się, że mamy wszystkie niezbędne dokumenty i sprawdź, czy termin jej odpowiada”.
Ola skinęła głową, ale nie wyszła od razu.
„I chciałam zapytać o coś jeszcze. Czy teraz sfinalizujemy nowy grafik lekarza, tylko między nami?” „Żadnych dalszych instrukcji od krewnych, prawda?”
Spojrzałam na nią. Starała się brzmieć profesjonalnie, ale jej mina pokazywała, jak wiele znaczy dla niej moja odpowiedź.
„Tak, Ola. Wszystko będzie skoordynowane zgodnie z naszą standardową procedurą. A jeśli ktoś będzie próbował zarządzać twoją pracą bez pozwolenia, wyślij go bezpośrednio do mnie”.
„Dziękuję, Karino Siergiejewno. To sprawi, że praca tutaj będzie o wiele łatwiejsza”.
Wróciła do recepcji.
Otworzyłam grafik na następny tydzień. Na oddziale ortopedycznym widniało nazwisko Igora Siemionowicza. Były wolne godziny, potwierdzone wizyty i terminy konsultacji.
Po prostu normalny grafik pracy – taki, jaki Maksym nazywał bezsensowną papierkową robotą.
Sprawdziłem ostatnią linijkę, dokończyłem harmonogram i wysłałem go do administratora.
Wciąż miałem mnóstwo pracy. Ale teraz, w mojej własnej klinice, nie musiałem prosić o pozwolenie kogoś, kto uważał tę pracę za poniżej mojej godności.
Tylko recepcjonistka z dyplomem!
