Trzy miesiące po porodzie odebrałam przerażający telefon. Pielęgniarka płakała, szepcząc: «Proszę pani, popełniliśmy straszny błąd. Dziecko, które pani wychowuje, nie jest pani córką. Dwie dziewczynki zostały zamienione tuż po urodzeniu. Proszę natychmiast przyjechać do szpitala i nic nie mówić mężowi». Omal nie zemdlałam. Ale kiedy dotarłam na miejsce, przed gabinetem lekarza czekało dwóch policjantów. To, co ujawnili na temat mojej PRAWDZIWEJ córki, sprawiło, że zaczęłam krzyczeć z przerażenia…”

Położył na biurku fotografię.

Przedstawiała nowo narodzoną dziewczynkę leżącą w szpitalnym łóżeczku.

— Czy to moja córka? — wyszeptałam.

— Tak — odpowiedział. — Ale rodzina, która zabrała ją do domu, zniknęła.

Wtedy jeden z policjantów otworzył teczkę i pokazał mi dokument z podpisem mojego męża.

— Pani Carter — powiedział — podejrzewamy, że pani mąż doskonale wie, gdzie znajduje się pani biologiczna córka.

MOJE RĘCE ZACZĘŁY DRŻEĆ.

— To niemożliwe — wyszeptałam. — Daniel nigdy nie ukryłby przede mną czegoś takiego.

Policjant położył obok pierwszego dokumentu kolejny.

Był datowany na trzy tygodnie po narodzinach Lily.

Podpis mojego męża widniał pod słowami:

POUFNE POWIADOMIENIE PACJENTA.

Lekarz spuścił wzrok.