Trzy miesiące po porodzie odebrałam przerażający telefon. Pielęgniarka płakała, szepcząc: «Proszę pani, popełniliśmy straszny błąd. Dziecko, które pani wychowuje, nie jest pani córką. Dwie dziewczynki zostały zamienione tuż po urodzeniu. Proszę natychmiast przyjechać do szpitala i nic nie mówić mężowi». Omal nie zemdlałam. Ale kiedy dotarłam na miejsce, przed gabinetem lekarza czekało dwóch policjantów. To, co ujawnili na temat mojej PRAWDZIWEJ córki, sprawiło, że zaczęłam krzyczeć z przerażenia…”

— Dziewczynka, którą pani wychowuje… biologicznie nie jest pani córką.

Spojrzałam na Lily, która spokojnie spała w swoim łóżeczku.

— Nie. To niemożliwe!

— Szpital potwierdził pomyłkę badaniami DNA. Pani biologiczna córka została wypisana do domu z inną rodziną.

Zaczęłam trząść się tak mocno, że ledwo mogłam utrzymać telefon.

— Gdzie jest moja prawdziwa córka?

Patricia zawahała się.

— Proszę natychmiast przyjechać do szpitala. I Emily… na razie niech pani nic nie mówi mężowi.

— Dlaczego?

Ale ona już się rozłączyła.

Owinęłam Lily różowym kocykiem, pocałowałam ją w czoło i pojechałam prosto do szpitala.

Kiedy dotarłam na miejsce, przed gabinetem lekarza stało dwóch policjantów.

Jeden z nich spojrzał na dziecko w moich ramionach, a następnie wymienił dziwne spojrzenie ze swoim partnerem.

— Pani Carter — powiedział cicho — proszę spróbować zachować spokój.

— GDZIE JEST MOJA CÓRKA?! — zażądałam odpowiedzi.

Lekarz otworzył drzwi gabinetu. Jego twarz była śmiertelnie blada.

— Emily, wydarzyło się coś znacznie gorszego niż zamiana dzieci.