Poszedłem do kuchni i wróciłem z moim arcydziełem.
Taca kanapek z ogórkiem.
Skórki zostały usunięte. Kromki pokrojono w równe trójkąty. Obok nich stał dzbanek letniej, czarnej herbaty.
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
Juliette wpatrywała się w tacę, jakbym położyła przed nią rachunek za podatek.
„Annie” – powiedziała powoli – „gdzie jest grill?”
Przechyliłem głowę i się uśmiechnąłem.
„Och, tym razem nie poszłam na zakupy. Skoro wszyscy tak uwielbiają nasze grille, pomyślałam, że sami przyniesiecie mięso.”
Cisza była piękna.
Sarah otworzyła usta. Kate zamarła. Juliette mrugnęła, jakby jej mózg właśnie przestał się ładować.
„Jest rzeźnik jakieś piętnaście minut drogi od Riverview Road” – kontynuowałem radośnie. „Otwarte do szóstej. Grill jest gotowy, a w pojemniku na węgiel drzewny jest świeży węgiel drzewny”.
Twarz Juliette się napięła.
„Ale ty nas zaprosiłeś” – powiedziała.
„Właściwie” – odpowiedziałem spokojnie – „sami się zaprosiliście”.
Dzieci natychmiast zaczęły protestować.
„Gdzie są hot dogi?” – zapytał Tyler.
„Chcę hamburgerów!” krzyknęła Madison.
Trzyletni Connor szturchnął kanapkę i powiedział: „To smakuje jak rośliny”.
Juliette wstała tak szybko, że jej krzesło zaskrzypiało na pokładzie.
„To strasznie niegrzeczne, Annie. Jesteśmy rodziną.”
„Dokładnie” – powiedziałem. „A rodzina pomaga rodzinie. Organizujemy wszystkie święta od czterech lat. Pomyślałem, że nadszedł czas, żeby wszyscy się zaangażowali”.
Sarah i Kate spojrzały na siebie, jakbym popełniła przestępstwo.
Bryan, który stał spokojnie przy drzwiach kuchennych, w końcu zrobił krok naprzód.
„W Morrison's Meat Market jest duży wybór” – powiedział. „Mogę wskazać ci drogę albo pójdziemy wszyscy razem”.
Juliette zwróciła się do niego.
„Nie mogę uwierzyć, że popierasz ten egoizm”.
Głos Bryana pozostał spokojny.
„Wspieram moją żonę”.
