Gdy kilka dni później sytuacja na froncie uległa zmianie i polskie wojska kontrofensywą odbiły rejon Hrubieszowa, do wsi Czartowice wkroczyły oddziały Wojska Polskiego wraz z lekarzem wojskowym. Wstrząśnięci relacjami miejscowych chłopów, którzy ze łzami w oczach opowiadali o krzykach i niezłomności młodej dziewczyny, Polacy natychmiast przystąpili do ekshumacji ukrytego przez oprawców ciała.
Widok, jaki zastali, był makabryczny. Skala obrażeń zadanych szablowymi cięciami była tak ogromna, że identyfikacja wizualna twarzy była praktycznie niemożliwa. Ciało zidentyfikowano jedynie na podstawie resztek munduru oraz dokumentów i drobiazgów, które miała przy sobie. Poruszony do głębi lekarz wojskowy nakazał natychmiastowe wykonanie dokumentacji fotograficznej (to właśnie to zdjęcie, po retuszu i koloryzacji, przetrwało do dziś jako ikoniczny wizerunek bohaterki).
Tragedia Teresy wywołała ogromne poruszenie w całym Wojsku Polskim. 11 września 1920 roku, zaledwie dziesięć dni po jej śmierci, dowództwo sformułowało oficjalny, niezwykle emocjonalny wniosek o nadanie jej Orderu Virtuti Militari.
18 października 1920 roku stał się dniem narodowej żałoby dla mieszkańców Radomia. Trumnę z ciałem dwudziestoletniej bohaterki przewieziono do jej rodzinnego miasta. W pogrzebie uczestniczyły tysiące ludzi – rodzina, przyjaciele ze Szkoły Ogrodniczej, harcerze, przedstawiciele władz państwowych oraz rzesze poruszonych obywateli. Została pochowana z pełnymi honorami wojskowymi w rodzinnym grobowcu na cmentarzu rzymskokatolickim w Radomiu przy ulicy Limanowskiego.
