„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

W piątek przybyli o wpół do dziewiątej, hałaśliwie, niosąc balonik w kształcie cyfry trzy, który Artem z jakiegoś powodu przywiązał do oparcia krzesła. Oprócz Denisa, Artema i Mariny były tam również dwie dziewczyny z księgowości i mężczyzna w okularach, którego wszyscy nazywali Pałyczem i któremu Oleg nalewał koniak przez cały wieczór. Sam Oleg siedział na czele stołu, w tej samej marynarce, i nie otwierał menu, dyktując Dimie z pamięci, licząc na palcach.

- Dwa talerze owoców morza, kaczka, nie, dwie kaczki, steki dla każdego, kto ma ochotę, i koniak, który piliśmy ostatnio, no cóż, pamiętasz.

Kiedy Irina podeszła, aby zabrać puste talerze po przystawkach, Oleg złapał ją za łokieć i obrócił w stronę stołu, niczym przewodnik kierujący turystów w stronę zabytku.

„A teraz, dla tych, którzy nie wiedzą, poznajcie moją żonę, Irinę Siergiejewnę. To ona dziś znowu płaci rachunek, więc nie krępujcie się, zamawiajcie!”

Dziewczyny z księgowości roześmiały się, a Pałycz uniósł kieliszek. Marina spojrzała na talerz, ostrożnie oddzielając widelcem krewetkę od skorupki. Irina uwolniła łokieć i pochyliła się w stronę męża.

– Oleg, proszę, nie rób scen. Jestem w pracy.

„Jaki show?” zapytał głośno, a ludzie przy sąsiednim stoliku odwrócili się. „Słuchajcie, ludzie? Moja żona mówi, że robię show. Ira, jesteś moją żoną, masz obowiązek mnie wspierać. To całkiem normalne, że żona wspiera męża!”