„Oczywiście, że tak” – powiedział Palych, odchylając kieliszek. „To święta rzecz”.
Irina wzięła stos talerzy i poszła do kuchni. Rustam spojrzał na nią przez blat, nie pytając o nic, i podsunął jej szklankę zimnej wody, którą trzymał dla siebie.
Oleg poprosił o rachunek tuż po jedenastej. Irina sama przyniosła teczkę i położyła ją przed nim, a on otworzył ją, nawet nie patrząc na kwotę, jakby wiedział ją od początku.
„Dobrze” – powiedział cicho, przesuwając długopisem po liniach. „Zabierz te dwa talerze z owocami morza, zabierz też kaczki i sprzedaj koniak, jakby był w promocji. Masz przecież jakieś promocje, prawda?”
– Nie mamy promocji na koniak.
- No, wymyśl coś, jesteś najstarszy. Ir, nie zawstydzaj mnie teraz, proszę cię jak człowiek.
Powiedział to cicho, ale Marina uniosła głowę, a Denis również przestał żuć. Irina podniosła teczkę, odwróciła się i podeszła do Dimy, który stał przy kolumnie z tacą i udawał, że wpatruje się w podłogę. Powiedziała to cicho, ale melodia w sali właśnie się zmieniała i wszyscy przy czwartym stole ją słyszeli.
„Dima, ten stolik nie jest na koszt firmy. Wszystko w pełnej cenie, bez zniżek i komplementów.”
