„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

Irina uniosła tacę, a szklanki na niej brzęknęły o siebie. Głos Olega, głośny i radosny, niósł się ponad muzyką z sali.

„Marin, gdzie jesteś? Chodź tu, wznosimy toast! Za mojego Irę, który nas tu wszystkich karmi!”

Denis i Artem klaskali, a ktoś przy sąsiednim stoliku z jakiegoś powodu odwrócił się i zaklaskał kilka razy. Marina spojrzała na Irinę, wzruszyła ramionami i podeszła do stolika, poprawiając po drodze kolczyk. Irina zaniosła tacę do zlewu, postawiła ją na żelaznym blacie i dopiero wtedy zauważyła, że ​​ściska w dłoniach paragon z kolejnego zamówienia, zwinięty w ciasną kulkę papieru.

Oleg zadzwonił do niej w czwartek po południu, kiedy Irina stała w kolejce w warsztacie wulkanizacyjnym, trzymając na kolanach torbę z dokumentami samochodu.

„Ira, jutro o ósmej będzie nas ośmioro” – powiedział bez powitania. „Denis dostał sekcję, świętujemy. Powiedziałem już Swiecie wszystko, twoje imię, przy oknie. Uważaj tam, to będzie duże zamówienie, liczę na ciebie”.

- W jakim sensie masz na myśli „licząc na to”?

„W normalnym sensie. Rozumiesz dlaczego. Facet dostał wydział; to się nie zdarza codziennie”.

- Oleg, powiedziałam ci wszystko tydzień temu.

„Och, to wszystko, nie mam czasu, mam spotkanie” – powiedział i się rozłączył, a Irina przez chwilę trzymała telefon przy uchu i patrzyła, jak mechanik toczy kierownicę w stronę jej samochodu.