Irina uniosła tacę, a szklanki na niej brzęknęły o siebie. Głos Olega, głośny i radosny, niósł się ponad muzyką z sali.
„Marin, gdzie jesteś? Chodź tu, wznosimy toast! Za mojego Irę, który nas tu wszystkich karmi!”
Denis i Artem klaskali, a ktoś przy sąsiednim stoliku z jakiegoś powodu odwrócił się i zaklaskał kilka razy. Marina spojrzała na Irinę, wzruszyła ramionami i podeszła do stolika, poprawiając po drodze kolczyk. Irina zaniosła tacę do zlewu, postawiła ją na żelaznym blacie i dopiero wtedy zauważyła, że ściska w dłoniach paragon z kolejnego zamówienia, zwinięty w ciasną kulkę papieru.
Oleg zadzwonił do niej w czwartek po południu, kiedy Irina stała w kolejce w warsztacie wulkanizacyjnym, trzymając na kolanach torbę z dokumentami samochodu.
„Ira, jutro o ósmej będzie nas ośmioro” – powiedział bez powitania. „Denis dostał sekcję, świętujemy. Powiedziałem już Swiecie wszystko, twoje imię, przy oknie. Uważaj tam, to będzie duże zamówienie, liczę na ciebie”.
- W jakim sensie masz na myśli „licząc na to”?
„W normalnym sensie. Rozumiesz dlaczego. Facet dostał wydział; to się nie zdarza codziennie”.
- Oleg, powiedziałam ci wszystko tydzień temu.
„Och, to wszystko, nie mam czasu, mam spotkanie” – powiedział i się rozłączył, a Irina przez chwilę trzymała telefon przy uchu i patrzyła, jak mechanik toczy kierownicę w stronę jej samochodu.
