„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

Tydzień później przyszli ponownie, we czwórkę, i znów używając nazwiska Sokołowa. Oleg zachowywał się, jakby rozmowa na korytarzu nigdy nie miała miejsca: na oczach wszystkich objął Irinę w talii, pocałował ją w skroń i poprosił, żeby jak zwykle przyniosła koniak. Denis puścił do niej oko, a Artem zamówił koniak, nie otwierając menu.

Tuż po dziesiątej Marina wstała od stołu i zatrzymała się przy szatni, gdzie Irina zbierała brudne szklanki z pobliskiego stolika na tacę. Marina wyjęła z torebki szminkę, zdjęła nakrętkę, ale nie nałożyła szminki.

„Mogę cię o coś zapytać?” – zapytała. „Dlaczego to znosisz?”

- Co właściwie przeżywam?

- Wszystko. Sposób, w jaki tu siedzi, sposób, w jaki rozkazuje. Sposób, w jaki wysyła twojego chłopaka tu i tam po darmowe ciastka.

Irina postawiła ostatnią szklankę na tacy i ustawiła ich nóżki naprzeciwko siebie.

- To jest nasz rodzinny biznes, Marina.

„To oczywiście rodzina” – zgodziła się Marina, zacierając szminkę. „Ale on mówi nam coś zupełnie innego. Mówi, że sama go tu zapraszasz, że podoba ci się, kiedy on i jego koledzy przyjeżdżają, i że wszystko robisz za darmo, a on zdaje się odmawiać, ale ty się obrażasz. Denis powiedział nawet w zeszłym tygodniu, że musisz bardzo kochać Olega, skoro tak się starasz”.