„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

„Bo gdybyś była normalną żoną, to byś na to pozwoliła!” Oleg zerwał metkę z rękawa i rzucił ją na podłogę. „Zdajesz sobie sprawę, jak wyglądam przed ludźmi? Mówię im, że moja żona jest w najlepszej restauracji w mieście, a ona stoi nad nami z miną, jakbym kradł jej portfel z torebki!”

- I nie ciągniesz tego?

Sama Irina nie spodziewała się, że krzyknie tak głośno, że telewizor sąsiadów zamilknie. Chwyciła wydruk i potrząsnęła nim przed mężem, aż strony zaszeleściły mu pod nosem.

„Kierownik powiedział mi, że nie rumienił się z mojego powodu przez sześć lat! Sześć lat! A teraz rumieni się przez ciebie, przez twoją kaczkę, przez twojego Denisa i Artema!”

- Nie krzycz na mnie.

- Będę krzyczeć! Jestem w domu!

Oleg cofnął się do wieszaka, zerwał kurtkę z haka, a potem z jakiegoś powodu powiesił ją z powrotem. Mówił cicho i powoli, jakby tłumaczył coś oczywistego komuś, kto nie myśli jasno.

„Ira, bądźmy szczerzy. Jesteś kelnerką, Ira, a nie właścicielką restauracji, nie musisz udawać szefowej”.

Przez kilka sekund Irina stała w milczeniu, wpatrując się w tekturową etykietę obok jego buta. Potem zgniotła wydruk i wrzuciła go do kosza pod zlewem z taką siłą, że się przewrócił, rozrzucając obierki ziemniaczane po linoleum. Oleg wszedł do pokoju i podgłośnił telewizor, a Irina kucnęła i zbierała obierki gołymi rękami, jedną po drugiej, aż zebrała je wszystkie.