„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

Po swojej zmianie wzięła z szafki kopertę z napiwkiem, który odkładała na opony zimowe, odliczyła osiem tysięcy i wrzuciła ją do kasy, pokrywając różnicę za kaczkę i desery. Swieta widziała wszystko zza lady, ale nic nie powiedziała, po prostu podsuwając Irinie tabliczkę czekolady, którą odkładała na wieczór.

W domu Oleg stał na korytarzu przed lustrem, ubrany w nową kurtkę z tekturową metką wciąż przyczepioną do rękawa. Irina rzuciła na stolik nocny kopię wydruku, którą wzięła od Giennadija Pawłowicza.

„Co to jest?” zapytał Oleg, nie odwracając się.

„To są twoje obiady na ten miesiąc. Odczytali mi je dzisiaj, data po dacie, jak w sądzie”.

- No i co? Czy twoim zdaniem coś ukradłem?

„Zmusiłeś szefa kuchni do odpisania kaczki, którą sam zjadłeś w połowie! Zamówiłeś desery, za które nikt nie zapłacił! Wrzuciłem dziś napiwek do kasy, Oleg, osiem tysięcy!”

W końcu się odwrócił, a na jego twarzy malowało się tak oburzone spojrzenie, jakby ktoś wyjął pieniądze z jego koperty.

- Kto cię o to prosił? Ja? Sam to tam umieściłeś, brawo!

- Powiedziałeś Dimie, że dałem pozwolenie!