„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

Irina dzielnie walczyła i nie nalegała na żadne niepotrzebne rabaty, ale Oleg nauczył się jej unikać. Poprosił Dimę o przyniesienie deserów na koszt firmy, jakby sprawa była już dawno załatwiona, a raz nawet zwrócił na wpół zjedzoną kaczkę, narzekając, że jest przepieczona. Rustam, nie chcąc się kłócić z mężem kierownika zmiany, po cichu dał mu nową porcję za darmo.

W połowie października Giennadij Pawłowicz wezwał Irinę do swojego gabinetu za kuchnią. Siedział nad wydrukiem zamalowanym żółtym markerem i nie zaproponował jej krzesła.

„Ira, posłuchaj. Czwartego dnia kaczka została skreślona z listy z powodu skargi gościa. Jedenastego dnia trzy darmowe desery, kto je autoryzował, nie wiadomo. Osiemnastego dnia twoja zniżka pracownicza dla sześciu osób. Co to jest?”

„To mój mąż” – powiedziała Irina.

Giennadij Pawłowicz zdjął okulary i położył je na wydruku.

„Wiem, że to mój mąż. Znam cię od sześciu lat i nigdy się za ciebie nie wstydziłam, ani razu, słyszysz? Ale prowadzę tu restaurację, a nie organizację charytatywną, i pod koniec miesiąca jest audyt. Sama zdecydujesz, co zrobić, czy mam z nim porozmawiać?”

„Sama sobie poradzę” – powiedziała Irina i natychmiast się poprawiła: „Sama sobie poradzę”.