„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

- Dlaczego jesteś taki zasadniczy? Nie jestem dla ciebie obcy.

Denis opowiadał Artemowi coś o przesyłkach i ciężarówkach, które utknęły na odprawie celnej na trzy dni, ale Marina nie słuchała. Powoli obracała kieliszek za nóżkę i patrzyła na Irinę uważnie, jakby oceniając, jak długo wytrzyma. Irina przyniosła komplement od szefa kuchni, należny wszystkim gościom bez wyjątku, i dopiero pod koniec wieczoru położyła teczkę z rachunkiem na brzegu stołu.

Oleg otworzył teczkę, gwizdnął i długo przesuwał palcem po liniach, poruszając przy tym ustami.

„Moja żona jest oszczędna” – oznajmił całemu stołowi, wyciągając kartę z portfela. „W domu liczy każdy grosz, a tutaj też nie ma czasu na relaks”.

Denis i Artem roześmiali się, ale Marina spojrzała przez okno i nic nie powiedziała. Irina poczekała na paragon, oderwała go i życzyła wszystkim miłego wieczoru tym samym spokojnym głosem, którym przez sześć lat życzyła miłego wieczoru nieznajomym.

Trzy tygodnie później Swieta już nie pytała, czy Irina wie. Oleg sam dokonywał rezerwacji telefonicznie, zawsze podając nazwisko żony, więc w książce rezerwacji zawsze widniało to samo: Sokołow, sześć osób, przy oknie. Przyprowadzał Denisa i Artema, potem klientów z Tweru, potem kuzyna z żoną i za każdym razem rozmowa przy stole sprowadzała się do tego, że ich restauracja to praktycznie sprawa rodzinna i wszyscy są rodziną.