Oleg zobaczył ją i rozłożył ramiona tak szeroko, że jego łokieć uderzył w szybę Mariny.
„Oto nasza gospodyni! Iroczka, poznaj Denisa i Artema z biura regionalnego. Mówię im, że to najlepsza kaczka w mieście, a oni mi nie wierzą, wyobrażasz sobie?”
„Kaczka jest pyszna” – powiedziała Irina. „Gotowanie zajmuje tylko czterdzieści minut”.
- No to świetnie, nie spieszy nam się. Prawda, Marin?
Marina spojrzała na Irinę i uśmiechnęła się tak uprzejmie i długo, że Irina nawet nie zauważyła, jak wyprostowała plecy. Przyjęła zamówienie, zaniosła je do kuchni i dopiero przy ladzie zauważyła, że szef kuchni Rustam pyta ją po raz drugi, jak dobrze wysmażony jest tatar.
Oleg zawołał ją, gdy otworzyła drugą butelkę. Skinął na nią palcem, jakby zatrzymywał taksówkę, a kiedy się pochyliła, odezwał się cicho, wciąż uśmiechając się do grupy.
„Ira, słuchaj, po prostu skorzystaj ze zniżki, okej? I nawet nie zawracaj sobie głowy winem i kaczką. Powiedz, że to kłótnia, czy cokolwiek, co zazwyczaj robisz.”
- Oleg, nie zrobię tego.
- No, daj spokój, kto zauważy?
„Kierownik zauważy, kiedy będzie bilansował kasę. Później będę musiał przed nim stanąć”.
Odsunął się i spojrzał na nią z rozbawionym zdziwieniem, tak jak patrzy się na dziecko, które wyrzuciło z siebie coś głupiego w obecności gości.
