„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

Oleg zobaczył ją i rozłożył ramiona tak szeroko, że jego łokieć uderzył w szybę Mariny.

„Oto nasza gospodyni! Iroczka, poznaj Denisa i Artema z biura regionalnego. Mówię im, że to najlepsza kaczka w mieście, a oni mi nie wierzą, wyobrażasz sobie?”

„Kaczka jest pyszna” – powiedziała Irina. „Gotowanie zajmuje tylko czterdzieści minut”.

- No to świetnie, nie spieszy nam się. Prawda, Marin?

Marina spojrzała na Irinę i uśmiechnęła się tak uprzejmie i długo, że Irina nawet nie zauważyła, jak wyprostowała plecy. Przyjęła zamówienie, zaniosła je do kuchni i dopiero przy ladzie zauważyła, że ​​szef kuchni Rustam pyta ją po raz drugi, jak dobrze wysmażony jest tatar.

Oleg zawołał ją, gdy otworzyła drugą butelkę. Skinął na nią palcem, jakby zatrzymywał taksówkę, a kiedy się pochyliła, odezwał się cicho, wciąż uśmiechając się do grupy.

„Ira, słuchaj, po prostu skorzystaj ze zniżki, okej? I nawet nie zawracaj sobie głowy winem i kaczką. Powiedz, że to kłótnia, czy cokolwiek, co zazwyczaj robisz.”

- Oleg, nie zrobię tego.

- No, daj spokój, kto zauważy?

„Kierownik zauważy, kiedy będzie bilansował kasę. Później będę musiał przed nim stanąć”.

Odsunął się i spojrzał na nią z rozbawionym zdziwieniem, tak jak patrzy się na dziecko, które wyrzuciło z siebie coś głupiego w obecności gości.