Przez kolejne trzy dni prawie ze sobą nie rozmawiali. Oleg wychodził wcześnie, wracał późno, jadł obiad na stojąco przy kuchence, prosto z garnka, a w sobotę po cichu wyniósł śmieci, czego nie robił od wiosny. Dwukrotnie podczas swojej zmiany Irina przyłapała się na tym, że patrzy na czwarty stolik przy oknie, przy którym siedziała nieznajoma rodzina z dzieckiem rysującym markerem bezpośrednio na serwetce.
We wtorek Oleg zadzwonił do niej tuż po szóstej, w szczycie sezonu. Irina odebrała, przyciskając telefon do ramienia i poprawiając menu na blacie Swiety.
„Ira, posłuchaj” – zaczął swoim zwykłym, radosnym głosem, jakby nic się nie stało. „Czy możesz zarezerwować stolik na piątek? Jest na jakieś pięć osób, jestem z chłopakami z działu. Marina odmawia teraz zorganizowania czegokolwiek ze mną, mówi: „Niech każdy sam to zrobi”, ale obiecałem Pałyczowi, że miło sobie posiedzimy”.
„Mogę” – powiedziała Irina. „Na takich samych warunkach jak każdy inny gość. Każdy zapłaci za to sam”.
W słuchawce zapadła cisza, słychać było jedynie trzask drzwi samochodu Olega gdzieś w tle. Swieta spojrzała na Irinę i przestała stukać paznokciem w tablet.
„Czy zdajesz sobie sprawę, że teraz czuję się niezręcznie w towarzystwie?” – zapytał Oleg cienkim, zranionym głosem, jak u chłopca.
