„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

- Oleg, ja też czułam się nieswojo, kiedy przychodziłeś do mojej pracy i udawałeś, że jestem ci coś winna.

Milczał tak długo, że Irina sprawdziła, czy połączenie zostało przerwane. Wtedy telefon zaczął dzwonić.

Swieta w milczeniu obróciła w jej stronę książkę rezerwacji. Na wewnętrznej stronie okładki, od września, wisiała żółta naklejka, ta, którą Oleg kiedyś podyktował Swiecie przez telefon: „Sokołowa, zawsze stolik przy oknie, nasz”. Irina skubnęła naklejkę paznokciem, oderwała ją razem ze skrawkiem papieru i zwinęła w kulkę.

„Czy stolik numer cztery jest wolny w piątek?” zapytała.

„Jesteś wolny” – powiedziała Swieta. „Na razie jesteś wolny”.

Irina wrzuciła grudkę do koszyka pod ladą, wzięła dwa menu i poszła spotkać się ze starszą parą, która stała już od minuty przy wejściu i nie wiedziała, gdzie usiąść.

„Podejdź do okna” – powiedziała. „Mamy tam najlepszy stolik”.