- Oleg, ja też czułam się nieswojo, kiedy przychodziłeś do mojej pracy i udawałeś, że jestem ci coś winna.
Milczał tak długo, że Irina sprawdziła, czy połączenie zostało przerwane. Wtedy telefon zaczął dzwonić.
Swieta w milczeniu obróciła w jej stronę książkę rezerwacji. Na wewnętrznej stronie okładki, od września, wisiała żółta naklejka, ta, którą Oleg kiedyś podyktował Swiecie przez telefon: „Sokołowa, zawsze stolik przy oknie, nasz”. Irina skubnęła naklejkę paznokciem, oderwała ją razem ze skrawkiem papieru i zwinęła w kulkę.
„Czy stolik numer cztery jest wolny w piątek?” zapytała.
„Jesteś wolny” – powiedziała Swieta. „Na razie jesteś wolny”.
Irina wrzuciła grudkę do koszyka pod ladą, wzięła dwa menu i poszła spotkać się ze starszą parą, która stała już od minuty przy wejściu i nie wiedziała, gdzie usiąść.
„Podejdź do okna” – powiedziała. „Mamy tam najlepszy stolik”.
