„Oleg, sam to wszystko zaaranżowałeś. Zdecydowałeś, że możesz kontrolować moją pracę i cudze pieniądze, jakby były twoje. Mówiłem ci grzecznie, mówiłem niegrzecznie, a ty nigdy mnie nie słuchałeś”.
„Powinnaś przeprosić” – powiedział, zatrzymując się przed nią. „Mnie i chłopakom. Zadzwoń do Denisa, powiedz mu, że straciłaś panowanie nad sobą, że masz problemy w pracy, że jesteś zdenerwowana, cokolwiek. Dam ci swój numer”.
Irina wyjęła z torby ciasno zwinięty fartuch i wrzuciła go do kosza na pranie przy drzwiach łazienki.
- Nie zadzwonię do Denisa.
- Tak!
„Nie. I nie będę już z tobą rozmawiać o tym, jak mam się zachowywać w pracy. Ani dzisiaj, ani rano, ani nigdy.”
Wzięła koc i poduszkę z szafy i poszła do małego pokoju, gdzie stała suszarka do ubrań i stara sofa. Oleg stał chwilę w korytarzu, po czym krzyknął za nią, że przeprasza, i zatrzasnął drzwi do kuchni tak mocno, że z półki w korytarzu spadła łyżka do butów. Irina nastawiła budzik na dziewiątą, oparła głowę na zwiniętym ręczniku zamiast na nisko położonej poduszce i zgasiła światło.
