„Ten stolik nie jest na koszt firmy” – powiedziałam kelnerowi. Mój mąż siedział przy stoliku i nie był sam.

Wyszli w milczeniu, jeden po drugim, i tylko Marina, stojąca w szatni, skinęła głową w stronę Iriny i powiedziała, że ​​kaczka rzeczywiście była pyszna.

Irina wróciła do domu o drugiej w nocy. Oleg siedział w kuchni, ubrany w tę samą marynarkę, z pustym kieliszkiem przed sobą i zmiętym paragonem, który najwyraźniej cały czas wygładzał ręką.

„Czy jesteś szczęśliwa?” zapytał, gdy tylko weszła.

- Jestem zmęczony, Oleg. Zróbmy to rano.

„Nie, zrób to teraz!” Uderzył dłonią w stół, a szklanka podskoczyła. „Zniszczyłeś mi wszystko, rozumiesz to, czy nie? Pracuję z tymi ludźmi! Muszę teraz siedzieć w jednym biurze z Denisem, a on patrzy na mnie jak na żebraka! Marina Kowalenko zamierza wszystko powiedzieć w poniedziałek, myślisz, że będzie milczała?”

- Co ona powie? Prawdę?

- Jaką prawdę?! Zrobiłeś ze mnie nieudacznika! Jakbym nie miał pieniędzy na obiad!

„Nie mogłeś” – powiedziała Irina, wieszając torbę na haczyku. „Nie mogłeś dziś pamiętać PIN-u do karty kredytowej”.

Oleg podskoczył i przeszedł przez kuchnię od lodówki do okna i z powrotem, uderzając ramieniem w drzwiczki szafki.

„To ty mnie tu doprowadziłeś. Stałeś tam z tą teczką i czerpałeś z tego przyjemność, widziałem twoją minę! Chciałeś mnie upokorzyć, to wszystko, to cała twoja uczciwość!”