- Kto ci to powiedział?
- Nikt mi o tym nie powiedział, Oleg, siedziałem obok ciebie na spotkaniu planistycznym, kiedy mi to powiedziałeś.
Denis kaszlnął, otarł usta serwetką i sięgnął do kieszeni po telefon.
„Słuchaj, to prawda” – powiedział, nie podnosząc wzroku. „Ostatnio też mówiłeś, że sam wszystko zamknąłeś. Zastanawiałem się, skąd wziąłeś tyle pieniędzy, skoro jeszcze nie spłaciłeś kredytu samochodowego. Dim, ja też sobie kupię, jeśli możesz”.
„Ja też” – powiedziała cicho jedna z dziewczyn z działu księgowości.
Pałycz nic nie powiedział, tylko odsunął pustą szklankę. Artem zaczął rozwiązywać piłkę od krzesła i długo bawił się węzłem, który sam zawiązał. Oleg stał pośród tego wszystkiego, patrząc to na jednego, to na drugiego, po czym powoli usiadł i podniósł teczkę z rachunkiem.
Irina nigdy wcześniej nie widziała męża w takim stanie. Zarumienił się od szyi po uszy, a kiedy Dima przyniósł terminal, Oleg wyciągnął kartę nie z portfela, ale z wewnętrznej kieszeni marynarki, gdzie zazwyczaj trzymał kartę kredytową. Za pierwszym razem źle wpisał PIN; terminal zapiszczał, a Oleg powiedział Dimie przed wszystkimi, że jego palce po prostu nie mogły znaleźć właściwej cyfry, bo klawisze były za małe. Płatność została zrealizowana za drugą próbą, trzydzieści osiem tysięcy czterysta rubli, i Dima wręczył mu paragon, który Oleg schował do kieszeni, nie patrząc.
