Dima skinął głową tak szybko, że o mało nie upuścił tacy. Oleg podskoczył, a krzesło pod nim zjechało po płytkach z tak głośnym skrzypieniem, że starsza kobieta przy barze skrzywiła się i rozlała wino.
„Co ty robisz?!” krzyknął, machając ręką do żony, o mało co nie przewracając balonu. „Robisz ze mnie głupka przed wszystkimi! Poprosiłem cię, poprosiłem jak należy, a ty co robisz?!”
„A ty?” Irina położyła teczkę na krawędzi stołu i oparła na niej dłoń. „Od miesięcy robisz ze mnie darmowy dodatek do swojej kolacji. Dość!”
- Jaka aplikacja? Zwariowałeś?!
„Jestem w swoim żywiole! Zapłaciłam za twoją kaczkę! Kierownik zawołał mnie do swojego biura, jakbym była małą dziewczynką! Czy kiedykolwiek pytałaś mnie, co dostaję za twoje desery?”
Oleg otworzył usta, ale wtedy Marina odłożyła widelec i podniosła rękę, dając znak Dimie.
„Dima, czy mogę dostać osobny rachunek? Za sałatkę, krewetki i dwie lampki białego wina. Zapłacę sam.”
Oleg obrócił się całym ciałem w jej stronę.
- Marin, co się stało? Usiądź, to moja przyjemność.
„To ty robisz zakupy” – powtórzyła Marina, wyciągając kartkę z torebki. „Oleg, nie będę już w tym uczestniczyć. Mam dość. Zapraszasz wszystkich za każdym razem, a płaci albo restauracja, albo twoja żona, a w poniedziałek mówisz Kowalence, że zabierasz cały departament na kolację na własny koszt, bo jesteś taki hojny”.
