„Zabieram Sadie prosto na pogotowie” – odpowiedziałem, nie odrywając od niej wzroku. „Zgłoszę również twoje działania do opieki społecznej i na policję, gdy tylko wsiądziemy do mojej ciężarówki”.
„Russell, przestań natychmiast wygadywać te bzdury, zanim zniszczysz całą rodzinę przez małe zadrapanie!” krzyknęła Courtney, rzucając się naprzód z wyciągniętymi rękami, żeby wyrwać mi urządzenie.
Mocno złapałem ją za nadgarstek w locie, natychmiast zatrzymując jej pęd bez użycia nadmiernej siły.
„Jeśli kiedykolwiek podniesiesz na mnie rękę lub tkniesz naszą córkę” – ostrzegłem cichym, mrożącym krew w żyłach szeptem – „zostaniesz wyprowadzony z tej dzielnicy w żelaznych kajdankach jeszcze dziś wieczorem”.
Puściłem jej nadgarstek i pozwoliłem jej zatoczyć się do tyłu, opierając się o ścianę korytarza, i patrzeć na mnie szeroko otwartymi, przerażonymi oczami.
Odwróciłem się, uklęknąłem obok Sadie i wziąłem ją w ramiona tak delikatnie, jak tylko mogłem, upewniając się, że nie uciska jej posiniaczonego dolnego odcinka pleców. Sadie wtuliła mokrą twarz w zagłębienie mojej szyi, trzymając się mojej bawełnianej koszuli jak liny ratunkowej.
„Teraz jesteś bezpieczna, kochanie” – wymamrotałem w jej miękkie włosy. „Tatuś ma cię całkowicie bezpieczną”.
Nie rzucając już więcej spojrzenia na Courtney, wyniosłem Sadie przez drzwi wejściowe, mocno ją zapiąłem na tylnym siedzeniu mojego samochodu ciężarowego i pojechałem w kierunku najbliższego ośrodka medycznego.
