Courtney cofnęła się gwałtownie, gdy jej policzki całkowicie zbladły. „Stoisz na naszym korytarzu i nazywasz mnie kłamcą?”
„Chcę wiedzieć, dlaczego nasza ośmioletnia córka boi się przyznać, że jest ranna, bo powiedziałeś jej, że jeśli się odezwie, będzie gorzej” – naciskałem.
„Nigdy nie groziłam naszej córce” – krzyknęła Courtney, a jej piskliwy głos odbił się echem od ścian korytarza. „Jestem rodzicem, który zostaje w domu i egzekwuje zasady, podczas gdy ty spędzasz połowę życia podróżując po kraju do pracy, więc nie masz prawa mnie osądzać za to, że straciłam cierpliwość z powodu drogiego wełnianego dywanu!”
„Wpychanie bezbronnego dziecka w mosiężny sprzęt to nie rodzicielstwo, Courtney” – warknęłam, tracąc panowanie nad sobą. „To jawne znęcanie się fizyczne”.
„Nigdy nie używaj tego obrzydliwego słowa w stosunku do mnie w tym domu!” wrzasnęła Courtney, robiąc agresywny krok naprzód.
Za mną Sadie wydała z siebie stłumiony jęk i zakryła uszy dłońmi.
Ten cichy, przestraszony krzyk natychmiast położył kres wszelkim wahaniom, jakie pozostały w moim umyśle.
Sięgnąłem do spodni, wyciągnąłem smartfon i dotknąłem ekranu, aby otworzyć dialer.
„Co ty w ogóle robisz z tym telefonem?” – zapytała Courtney, a jej głos załamał się z nagłej paniki.
