Rzadko się ze sobą komunikowali, ale nie było między nimi otwartej wrogości.
Olga wybrała numer.
„Wierz, cześć. Przepraszam za niespodziewany telefon. Chciałam porozmawiać o Darii.”
Kobieta ciężko westchnęła.
- Co ona teraz zrobiła?
Olga była zaskoczona.
- Roman powiedział, że wyrzuciłeś ją z domu.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Wyrzucili? Ciekawe.
- Więc to nieprawda?
„Olgo, poprosiłam ją o przestrzeganie podstawowych zasad. Nie organizuj hałaśliwych zgromadzeń wieczorami, pomagaj w opłacaniu rachunków za media i nie zapraszaj obcych bez ostrzeżenia”.
— A Daria?
— Powiedziała, że osoba dorosła nie ma obowiązku nikomu tego zgłaszać.
Vera milczała.
Potem oznajmiła, że wprowadza się do ojca. Powiedziała, że jest duże mieszkanie, wolny pokój i nikt nie będzie się nią opiekował.
Olga zamknęła oczy.
Teraz wiele stało się jasne.
- Więc jej nie wyrzuciłeś?
— Nie. Sama spakowała swoje rzeczy. Zaproponowałem nawet, że pomogę jej zapłacić zaliczkę za wynajęty pokój.
Olga podziękowała Verze.
Odłożyłem słuchawkę.
I przez chwilę patrzyła przez okno.
Daria nie szukała tymczasowego schronienia.
Szukała miejsca, w którym mogłaby żyć według własnych zasad, nie ponosząc konsekwencji swoich decyzji.
Etap 4. Niespodzianka w kuchni
W piątek Olga wróciła do domu trochę wcześniej niż zwykle.
Na korytarzu stały męskie buty.
Z kuchni dobiegł nieznany śmiech.
Przy stole siedział młody mężczyzna.
Obok niego Daria otwierała pudełko z pizzą.
„Witaj” – powiedział nieznajomy.
- Dobry wieczór.
Daria uśmiechnęła się radośnie.
- Ciociu Oli, poznaj Kiryła. Mojego chłopaka.
Olga skinęła głową.
- Bardzo miło.
Kirill wstał.
„Dasza powiedziała, że zostanie tu na chwilę. Właśnie rozmawialiśmy o tym, gdzie postawić mój komputer.”
Olga powoli zwróciła się w stronę dziewczyny.
— Czyj to komputer?
Daria nagle zainteresowała się zawartością pudełka.
„Cóż, Kirill często do mnie przychodzi. Niewygodnie mu jest nosić ze sobą laptopa przez cały czas.”
„Dasza” – powiedziała Olga – „planujesz pozwolić Kiryłowi też tu zamieszkać?”
- Co się stało? Spotykamy się.
Olga spojrzała na młodego mężczyznę.
— Kirył, czy Daria ci powiedziała, że mieszkanie należy do mnie?
Był bezradny.
- Nie. Powiedziała, że to mieszkanie jej ojca.
Daria gwałtownie odstawiła szklankę.
- Co za różnica, czyje to jest?!
„Jest duży” – odpowiedziała spokojnie Olga. „Bo nikogo z was nie zapraszałam, żebyście tu zamieszkali na stałe”.
Kirill zbladł.
- Przepraszam. Nie wiedziałem.
Zaczął zbierać swoje rzeczy.
I Daria podskoczyła.
- Celowo mnie zawstydzasz w obecności tego faceta!
Olga spojrzała na nią.
- Nie, Dasza. Mówię ci po prostu prawdę, którą postanowiłaś ukryć.
