„Tata tu mieszka, więc ja też mam prawo do tego mieszkania!” – oświadczyła córka jej męża z pierwszego małżeństwa. Ale kiedy Olga wyciągnęła dokumenty, Daria zdała sobie sprawę, że jej plany legły w gruzach…

To jest dom taty!”

„To dom taty. Nie jestem tu obca!” – powtórzyła Daria, demonstracyjnie trzaskając drzwiami szafy.

Olga spojrzała na porozrzucane książki syna, na swoje płaszcze poukładane na balkonie i powoli wypuściła powietrze.

- Dasza, twój ojciec tu mieszka. Ale mieszkanie należy do mnie.

Dziewczyna uśmiechnęła się szeroko.

— Co za różnica? Jesteście małżeństwem. To znaczy, że wszystko jest wspólne.

„Nie wszystkie. Przejęłam to mieszkanie na długo przed tym, zanim poznałam Romana.”

— No i co z tego? Tata mieszka tu już pięć lat. Czy nie ma prawa przywieźć własnej córki?

Roman pojawił się w drzwiach.

- Co się stało?

„Tato!” Daria natychmiast zwróciła się do niego. „Ciocia Ola mówi, że jestem tu nikim!”

Olga spojrzała na męża.

Powiedziałem, że twoja córka nie ma prawa wyrzucać rzeczy mojego syna z szafy i pozbywać się mojego mieszkania.

Roman podrapał się po głowie ze zdziwieniem.

- Ola, no cóż, ona jest tylko tymczasowa...

- To niech zachowuje się jak tymczasowy gość.

Daria skrzyżowała ramiona.

— Co jeśli nie planuję wyprowadzki w ciągu miesiąca?

Natychmiast zapadła cisza.

Roman spojrzał na córkę ze zdziwieniem.

- Dash, zgodziliśmy się.

Wzruszyła ramionami.

— Miałeś umowę. Ale jeszcze nie znalazłem niczego odpowiedniego.

Olga zdała sobie sprawę, że kłopoty dopiero się zaczynają.

Etap 2: Pokój, który został już obiecany innej osobie

Wieczorem Olga poprosiła Romana o rozmowę na osobności.

— Czy wiedziałeś, że Daria zostanie u nas na dłużej?

Mąż odwrócił wzrok.

— Powiedziała, że ​​trudno jej było znaleźć mieszkanie.

— Na jak długo obiecałeś jej ten pokój?

Roman milczał.

- Powiedziałem, że jeszcze się nie zadomowię.

Olga poczuła irytację.

— A on mi powiedział: miesiąc, góra dwa.

- No cóż, Ola, to moja córka!

„Czyim synem jest Artem? Jego rzeczy leżą na podłodze. Jego pokój jest używany bez jego zgody. Myślałeś kiedyś o tym?”

Roman usiadł na stołku.

— Artem jest teraz w Petersburgu.

— No i co? Czyli nie ma dokąd wrócić?

Mąż nie odpowiedział.

Olga kontynuowała:

„Nie mam nic przeciwko pomaganiu Darii. Ale pomaganie nie oznacza, że ​​można naruszać granice innych ludzi”.

Roman pocierał twarz dłońmi.

„Po prostu nie chciałam, żeby moja córka wylądowała na ulicy”.

„W takim razie powinniśmy byli wspólnie znaleźć rozwiązanie. Zamiast dawać jej klucze, jakby mieszkanie było wyłącznie twoje”.

Następnego dnia Olga postanowiła dowiedzieć się, na ile poważnie Daria zamierza szukać mieszkania.

Etap 3. Rozmowa z Verą

Olga zachowała numer telefonu Very, byłej żony Romana, od czasu zjednoczenia rodziny.