Kłótnie często kończyły się tym, że doznałem urazu, podczas gdy wszyscy upierali się, że to ja w jakiś sposób to spowodowałem.
Mama zawsze wybierała wyjaśnienie, w które było najłatwiej uwierzyć.
Tata nie tylko w to wierzył.
Chronił Bretanię.
„Brittany ma lęki” – zawsze mawiał. „Wiesz, żeby jej nie denerwować”.
Więc nauczyłem się poruszać cicho.
Zaczekałem, aż wszyscy zjedli, zanim wziąłem się do jedzenia.
Nosiłam długie rękawy nawet latem.
Przede wszystkim dowiedziałem się, że w naszym domu osoba, która została zraniona, miała obowiązek utrzymania porządku.
Detektyw Nolan zapytał:
„Czy twoja siostra skrzywdziła kogoś jeszcze?”
Zawahałem się.
Długopis Angeli przestał się poruszać.
„Tak” – powiedziałem.
„Pies naszego sąsiada. Dwa lata temu.”
Detektyw Nolan spojrzał na mnie.
"Co się stało?"
„Brittany mówiła, że nie przestanie szczekać. Po zniknięciu wszyscy mówili, że musiał gdzieś odejść”.
Angela znieruchomiała.
„Czy twoi rodzice wiedzieli?”
„Oni wiedzieli” – szepnąłem.
„Tata poprosił mnie, żebym powtórzył tę samą historię.”
Zasłona nagle się rozsunęła.
Tata stał tam, a o kilka kroków za nim znajdował się ochroniarz.
„Koniec wywiadu” – warknął.
„Jest na lekach. Jest zdezorientowana.”
Detektyw Nolan stanął między nami.
„Panie Whitaker, proszę opuścić pokój.”
„Jestem jej ojcem.”
