Około dwadzieścia minut później przybyły dwie kobiety.

Jedna z nich przedstawiła się jako śledcza CPS, Angela Moore.

Drugą była detektyw Claire Nolan.

W chwili, gdy weszli do pokoju, pewność siebie mojego ojca zmalała po raz pierwszy w moim życiu.

Angela zapytała, czy może porozmawiać ze mną sam na sam.

Tata odebrał zanim zdążyłem.

"NIE."

Detektyw Nolan spojrzał na niego i powiedział:

„Panie, proszę się odsunąć.”

Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś zwracał się w ten sposób do mojego ojca.

Za nimi Brittany nagle zaczęła płakać.

„Nie chciałam, żeby komukolwiek stała się krzywda” – powiedziała. „Ona mnie sprowokowała”.

Angela cicho zasunęła zasłonę.

Potem usiadła obok mojego szpitalnego łóżka i cicho powiedziała:

„Emily, musisz mi powiedzieć, co dzieje się w twoim domu, kiedy nikt inny nie patrzy.”

Po raz pierwszy, kiedy moja rodzina czekała za kurtyną, powiedziałem prawdę.

CZĘŚĆ 2

Angela Moore mnie nie poganiała.

Zadawała jedno pytanie na raz, zapisując wszystko w małym, niebieskim notesie, podczas gdy detektyw Nolan stał u stóp łóżka.

Oczekiwałam, że będą mi przerywać, zadawać pytania lub mówić, że każda rodzina ma problemy.

To właśnie powiedzieli doradcy szkolni, gdy próbowałem zasugerować, że coś jest nie tak.

Ale Angela tylko słuchała.

Powiedziałem jej wszystko.

Jak zaczęły się kłopoty z Brittany, gdy miałem dwanaście lat.

Na początku spychało mnie na bok, zamykało na zewnątrz na ganku zimą, chowało moje prace domowe i znajdowało nowe sposoby, żeby wzbudzić we mnie strach, gdy byłam w swoim własnym domu.

Moi rodzice bagatelizowali to, uznając to za rywalizację między rodzeństwem.

W miarę upływu lat sytuacja stawała się coraz gorsza.