„Nie” – odpowiedziałem. „Został zakupiony z funduszu powierniczego mojego dziadka. Sfałszowałeś wniosek o refinansowanie, ale pożyczkodawca go zgłosił. Dom zawsze był mój”.
Usta Celeste zadrżały. „Nie możesz zabrać nam domu”.
„Nazywałaś to swoim domem, podczas gdy moje nowonarodzone dziecko zamarzło na zewnątrz.”
Evan podszedł bliżej, zniżając głos. „Claire, zastanów się dobrze. Publiczne upokorzenie kiedyś zaszkodzi Lily”.
Prawie się uśmiechnąłem. Nadal wierzył, że strach to język, który rozumiem.
„Użyłeś nazwiska naszej córki, żeby założyć konto fikcyjne” – powiedziałem. „Planowałeś ukryć pieniądze pod jej nazwiskiem. Więc dobrze się zastanowiłem”.
Naomi wręczyła detektywowi zapieczętowany pakiet dowodów.
Jeden z nich wziął Evana za ramię. Drugi podszedł do Celeste.
Celeste się wzdrygnęła. „Nie możesz mnie aresztować na ślubie mojego syna”.
„Dziesięć minut temu to przestało być weselem” – powiedziała Marissa.
Zdjęła diamentowy naszyjnik i rzuciła nim w pierś Evana. Kamienie rozsypały się po marmurze niczym lód.
„Wnoszę o unieważnienie małżeństwa” – powiedziała.
„Wiedziałaś” – powiedziałem jej.
Jej twarz stwardniała. „Wiedziała co?”
„Wiedziałeś, że przemycał pieniądze. Pomogłeś mu skopiować moje hasła. Wysłałeś Celeste mailem kod do mojego sejfu.”
Jej złość zniknęła.
Ekran znów się zmienił. Pojawił się wątek wiadomości między Marissą a Celeste.
Najpierw weź naszyjnik.
Zostajesz uznany za niestabilny.
