— Może. Ale nie dzisiaj. Zacznij od myślenia o całym cierpieniu, jakie wyrządziłeś mamie.
Wróciliśmy do domu. Przez okno widziałem, jak Viktor stał przez kilka minut przed bramą, a potem cicho wsiadł do samochodu.
Alina przytuliła mnie i nagle zaczęła płakać.
— Mamo, dlaczego on taki jest? Tyle dla mnie zrobiłaś…
Mocno ją przytuliłem.
— Nie płacz, kochanie. Ważne, że mamy siebie.
Tydzień później Viktor przeprosił córkę. Odpowiedziała, że nie jest jeszcze gotowa na spotkanie z nim. Nie próbowałem jej przekonać.
Tego wieczoru wspólnie przygotowywaliśmy kolację, śmialiśmy się i planowaliśmy jej pójście na uniwersytet.
Wtedy zdałam sobie sprawę, że niczego nie żałuję. Siedemnaście lat wcześniej Viktor zostawił mnie samą z dzieckiem. Myślał, że nie dam sobie rady bez niego. A jednak wychowałam wspaniałą córkę, założyłam własną firmę i utrzymałam dom, w którym oboje byliśmy szczęśliwi.
Dopiero wtedy zrozumiałam na pewno, że to nie luksusowe samochody ani piękne suknie czynią mnie królową, lecz życie, które udało mi się zbudować własnymi rękami.
