— Oczywiście. Wyjechał miesiąc przed porodem. Powiedział, że nie chce marnować życia na pieluchy i nędzę wsi.
"Powiedziałeś mi, że to ona cię zostawiła!" wykrzyknęła Kristina.
Viktor próbował wziąć ją za rękę, ale ona się odsunęła.
— Przez siedemnaście lat nie interesowałeś się własną córką, a teraz upokarzasz jej matkę? Nie chcę teraz z tobą rozmawiać.
Poszła w kierunku samochodu.
Viktor spojrzał na mnie ze zdziwieniem.
— Lena, nie wiedziałam, jak żyjesz…
Nawet nie próbowałeś się dowiedzieć. I nie martw się o nas. Mam własną piekarnię i dwa sklepy. Uprawiam ziemniaki, bo kocham swój ogródek warzywny, a nie dlatego, że nie mam co jeść.
Podniósł głowę oszołomiony.
— Czy prowadzisz własną działalność gospodarczą?
— Już od ośmiu lat. Ale nie o to chodzi, Viktorze.
Alina wzięła mnie za ramię.
— Mamo, chodźmy do domu.
Viktor zrobił krok w stronę córki.
— Alina, może moglibyśmy kiedyś porozmawiać?
Zatrzymała się.
