Rozwiedziona kobieta ciągle pytała męża swojej przyjaciółki o „męską opinię” na temat jej stroju na romantyczne wieczory – ale gdy poprosiła go, żeby zapiął jej sukienkę, gdy jego żony nie było, jego reakcja pozostawiła żonę bez słowa.

Kiedy rozwód mojej najlepszej przyjaciółki pozbawił ją możliwości rozwoju, bez wahania ją przyjęłam. Mój mąż nie był zachwycony, ale ufał mi, a ja ufałam Cassidy. Przez jakiś czas wszystko szło dobrze. Potem zaczęła zadawać mu pytania, których nigdy nie chciała mi zadać.

Miesiąc po tym, jak zaprosiłam do naszego domu moją najlepszą przyjaciółkę, która właśnie się rozwiodła, w salonie rozległ się dźwięk alarmu o ruchu, który sprawił, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie popełniłam właśnie największego błędu w moim małżeństwie.

Jego rozwód poszedł źle.

Kiedy Cassidy zadzwoniła do mnie płacząc na parkingu supermarketu, nie wahałam się ani chwili.

„Przyjdź do naszego domu” – powiedziałem mu.

Zamilkła.

"Mówisz poważnie?"

" Oczywiście. "

„Jak długo to potrwa, zanim ona stanie na nogi?”

Jej rozwód zakończył się niepowodzeniem. Dom, który dzieliła z mężem, należał do niego przed ślubem, a teraz Cassidy nie miała dokąd się udać w przystępnej cenie.

Cassidy była moją przyjaciółką od czasów studiów. Nie wyobrażałam sobie, żebym miała jej kazać radzić sobie samej.

Reid był mniej entuzjastyczny.

„Jak długo to jeszcze potrwa, zanim stanie na nogi?” – zapytał mnie wieczorem.

„To tylko tymczasowe.”

„Jeden miesiąc. Może dwa.”

Pocierał twarz.

„Lubię Cassidy. Ale jeszcze bardziej lubię mieszkać z żoną”.

Zaśmiałam się i go pocałowałam.

„To tylko tymczasowe.”

Pierwsze dwa tygodnie przebiegły pomyślnie.

„Tymczasowo” – powtórzył.

Przez pierwsze dwa tygodnie wszystko było w porządku.

Szczerze mówiąc, jest o wiele lepiej.

Cassidy gotowała dwa razy, robiła zakupy spożywcze bez proszenia i spędzała większość wieczorów na górze, przeglądając oferty pracy lub rozmawiając ze swoim prawnikiem. Reid pracowała z domu trzy dni w tygodniu, ale prawie się nie widywali.

Potem Cassidy znów zaczęła chodzić na randki.

Nawet wtedy zauważyłem, że Reid patrzył na schody, kiedy już jej nie było, jakby oceniał, jak bardzo zmieniły się nasze nawyki.

Potem Cassidy znów zaczęła chodzić na randki.

Pierwszy raz zeszła na dół ubrana w zieloną sukienkę i zatrzymała się w progu, kiedy Reid i ja oglądaliśmy telewizję.

„Dobrze” – powiedziała. „Potrzebuję męskiej opinii”.

Reid spojrzał na mnie.

Cassidy się odwróciła.

Uśmiechnąłem się. „Najwyraźniej moja opinia zeszła na dalszy plan”.

Cassidy się odwróciła.

"Czy to za dużo?"

Reid wzruszył ramionami. „Wygląda dobrze”.

„Dobrze?” zapytała. „To brutalne”.

Już o tym nie myślałem.

„To znaczy, że dobrze wyglądasz.”

Roześmiała się, wzięła torebkę i wyszła.

Już o tym nie myślałem.

Najpierw.

W ciągu następnego tygodnia zacząłem zauważać drobne rzeczy. Kiedy opowiadałem jakąś historię, Cassidy obserwowała Reida, żeby zobaczyć jego reakcję. Jeśli opowiadał dowcip, śmiała się głośniej niż wszyscy inni. Jeśli wstawał, zawsze znajdowała powód, żeby też wstać.

„Nie uważasz, że Cassidy wygląda dziwnie?”

Nie wystarczyło, żeby go o cokolwiek oskarżyć. Ale wystarczyło, żeby mnie to zirytowało.

Tego wieczoru zapytałem Reida: „Nie uważasz, że Cassidy jest trochę dziwna?”

Kontynuował mycie zębów.

"Jak dziwnie?"

„Nie wiem. Nagle zaczęła potrzebować twojej opinii na każdy temat”.

„Czyli nie stwarzam sobie niczego?”

Wypłukał usta.

"Zauważyłem."

Obejrzałem to.

„Czyli nie stwarzam sobie niczego?”

Odwrócił się.

Reid nigdy nie odpowiedział na jej zaloty. Nigdy nie przebywał w jej towarzystwie.

„Maya, nie interesuje mnie Cassidy.”

" Ja wiem. "