- Nie chciałem, żeby to się tak skończyło.
- Jak?
- Powinieneś był zrozumieć...
— Rozumiesz co?
Spróbował podnieść rękę, ale zabrakło mu sił.
- Wala... Przepraszam.
Były to ostatnie słowa, które wypowiedział w sposób zrozumiały.
Po kilku godzinach jego stan gwałtownie się pogorszył.
Lekarze walczyli o jego życie, lecz nie udało się go uratować.
Michaił zmarł w szpitalu.
Tej nocy siedziałam na korytarzu i nie mogłam uwierzyć, że mężczyzna, z którym mieszkałam przez trzydzieści pięć lat, już nie żyje.
Płakałam.
Ale wraz ze smutkiem we mnie narastał strach.
Teraz nikt nie potrafił wyjaśnić, co działo się przez wszystkie te lata.
A butelka z nieznaną cieczą nadal stała w naszej kuchennej szafce.
Część 8. Ostatnia butelka
Po pogrzebie Olga została u mnie jeszcze kilka dni.
Przejrzeliśmy dokumenty, odebraliśmy telefony od krewnych i przygotowaliśmy kolację pamiątkową.
Trzeciego dnia córka zapytała:
- Mamo, dlaczego nie wyrzucisz rzeczy taty?
Spojrzałem na szafę.
Jego ubrania tam leżały.
Na półce stał zegar.
W pudełku znajdowały się dokumenty.
- Jeszcze nie mogę.
Olga mnie przytuliła.
- Nie spiesz się.
Tego samego wieczoru poszła do sklepu.
Zostałem sam.
Długo siedziałem w kuchni, patrząc na górną półkę.
Następnie stanęła na krześle i wyjęła butelkę.
Była prawie pełna.
Ostrożnie odkręciłem pokrywę.
Ten sam ostry zapach natychmiast uderzył mnie w nos.
Poczułem mdłości.
W środku pozostało wystarczająco dużo płynu, aby przeprowadzić analizę.
Wlałam niewielką ilość do czystego, szczelnego pojemnika, podpisałam go datą i umieściłam w osobnym woreczku.
Postanowiłem zachować resztę butelki.
Następnego dnia zadzwoniłem do prywatnego laboratorium.
- Dzień dobry. Muszę zbadać nieznaną ciecz.
— Co konkretnie chcesz wiedzieć?
— Skład. Może zawierać substancje toksyczne.
— Czy znasz pochodzenie próbki?
- Nie. To domowa nalewka.
Pracownik poprosił mnie, żebym przyszedł.
Przyszedłem sam.
Uzupełniłem dokumenty i zostawiłem próbkę.
Ostrzegano mnie, że badania mogą potrwać kilka dni.
