- Nic nie powiedziałeś!
Złożył gazetę.
- Wala, nie zaczynaj.
— Chcę wiedzieć, co piję.
- To moja odpowiedzialność.
- Nie. To moje zdrowie!
Wstał.
- Nie pozwolę wam zniszczyć tego, co budowaliśmy przez trzydzieści pięć lat.
To zdanie zabrzmiało tak dziwnie, że zapytałem ponownie:
— Co właściwie niszczę?
Nie odpowiedział.
Tego wieczoru po raz pierwszy spałem przy zamkniętych drzwiach sypialni.
Część 7. Choroba Michaela
Zimą Michał zachorował.
Na początku skarżył się na duszność.
Potem zaczął się szybko męczyć, przestał chodzić na spacery i coraz częściej siadał na krześle przy oknie.
Skonsultowaliśmy się z lekarzem.
Badania wykazały poważne problemy z sercem.
Mój mąż trafił do szpitala.
Odwiedzałem go codziennie.
Mimo moich podejrzeń nie mogłam po prostu zostawić mężczyzny, z którym żyłam przez większość życia.
Olga przyjechała z innego miasta.
Była od dawna zamężna i miała syna.
Dowiedziawszy się o stanie zdrowia ojca, córka natychmiast wyszła.
„Mamo, jak się czujesz?” zapytała na korytarzu szpitalnym.
- Trzymam się.
- Prawie nie śpisz.
- Nie martw się.
Przytuliła mnie.
- Tata zawsze mówił, że jesteś najsilniejszą osobą w jego życiu.
Spojrzałem w dół.
Chciałem jej powiedzieć wszystko.
O butelce.
O kubkach.
O czarnej pelargonii.
O zagrożeniu.
Ale nie odważyłem się.
Stan Michała był poważny i bałam się, że moja córka w to nie uwierzy.
Albo, co gorsza, stwierdzi, że oskarżam mojego chorego ojca o coś, czego sam nie potrafię udowodnić.
Pewnego wieczoru, gdy zostaliśmy sami z mężem, nagle zapytał:
— Wypiłeś dziś drinka?
Byłem zaskoczony.
- Co?
- Moja szklanka.
Poczułem, jak coś mnie ściska w środku.
- Nie, Misza. Już nie piję.
Zamknął oczy.
- Źle.
- Dlaczego?
- Powinieneś kontynuować.
- Po co?
Nie odpowiedział.
Pochyliłem się ku niemu.
— Michał, proszę. Powiedz mi prawdę. Co jest w tej butelce?
Długo mi się przyglądał.
W jego oczach pojawiły się łzy.
