Niektóre z nich zwinęły się w kłębek, inne stały się miękkie i jakby spalone.
Ziemia w pobliżu łodygi nabrała dziwnego odcienia.
Usiadłem przed garnkiem.
Moje serce biło tak mocno, że słyszałem własny puls.
Zrozumiałem, że sama ta obserwacja niczego nie dowodzi. Roślina mogła być chora, a płyn mógł zawierać zupełnie normalne składniki.
Ale teraz jeszcze bardziej bałem się go wypić.
Tego dnia prawie nie rozmawiałem z Michaiłem.
Zauważył mój nastrój.
- Co się stało?
- Nic.
- Wyglądasz trochę blado.
— Źle spałem.
Przyjrzał mi się uważnie.
— Czy napijesz się dziś wieczorem?
Podniosłem głowę.
- Zobaczmy.
Jego twarz natychmiast się zmieniła.
— Co masz na myśli mówiąc „zobaczymy”?
- A potem zobaczymy.
Długo milczał.
Potem powiedział cicho:
— Nie ma potrzeby zmieniać tego, co pomagało nam przez tyle lat.
Nie odpowiedziałem.
Ale w głębi duszy już rozumiałem: musiałem dowiedzieć się, co jest w tej butelce.
Część 5. Pierwsze oszustwo
W ciągu następnych kilku tygodni zacząłem być ostrożniejszy.
Nie chciałem prowokować Michaiła.
Był człowiekiem, który potrafił latami ukrywać swoje myśli i nie okazywać żadnych emocji.
Nie wiedziałam, do czego będzie zdolny, jeśli zda sobie sprawę, że go podejrzewam.
Więc każdego wieczoru udawała posłuszną żonę.
Czasem wypiła tylko odrobinę i dyskretnie wylała resztę.
Czasami zastępuję zawartość zwykłą wodą.
Ale pewnego dnia Michaił to zauważył.
Usiadł naprzeciwko mnie, trzymając w ręku szklankę, i nagle zapytał:
— Wypiłeś wszystko?
- Z pewnością.
- Pokaż mi szklankę.
Podałem mu pusty talerz.
Przyjrzał się uważnie dołowi.
- Dziwny.
- Co jest dziwnego?
- Zazwyczaj po takiej nalewce pozostaje zapach.
Poczułem, jak moje ramiona się napinają.
— Może dziś będzie inny skład?
Michaił nie odpowiedział.
Wstał, wziął butelkę i odłożył ją do szafki.
Następnego ranka, podczas śniadania, patrzył na mnie przez długi czas.
— Czy wczoraj coś wylałeś?
Prawie upuściłem kubek.
- Co cię tak utwierdza w tym przekonaniu?
