Przez trzydzieści pięć lat mój mąż mnie zmuszał

Pewnego dnia w końcu zapytałem:

- Misza, kto ci to wysyła?

Nawet nie podniósł głowy znad gazety.

- Stary znajomy.

- Jakiego znajomego?

- Nie znasz go.

- Dlaczego on ci wysyła nalewkę?

- Bo może.

Zaśmiałem się.

- Mówisz, jakby to była tajemnica państwowa.

Spojrzał na mnie.

- Tylko nie zadawaj zbędnych pytań.

Potem milczałem przez długi czas.

Jednak po kilku tygodniach ciekawość znów wzięła górę.

Zauważyłem adres zwrotny na pudełku.

Widniał tam mały prywatny adres w innym mieście.

Zapisałem to na kartce papieru.

Następnie próbowałem znaleźć informacje w Internecie.

Nie znalazłem niczego szczególnego.

Zwykły budynek mieszkalny.

Brak apteki, laboratorium lub zakładu produkującego nalewki.

Potem pomyślałem, że być może ktoś z jego krewnych wysyłał te paczki.

Ale dlaczego Michaił to ukrył?

I dlaczego nigdy nie pozwoliłeś mi zobaczyć, co jest w pudełku?

Pytania wciąż się pojawiały.

Nie było odpowiedzi.

Część 4. Czarne liście

Punkt zwrotny nastąpił pewnego zwykłego czwartku.

Michał postawił dwie szklanki na stole, nalał sobie drinka i wyszedł z kuchni, żeby odebrać telefon.

Zostałem sam.

Spojrzałem na ciemną ciecz i nagle poczułem silne obrzydzenie.

Przypomniałem sobie, że ostatnio coraz częściej czuję się zmęczony.

Rano budziłem się wyczerpany.

Czasami czułem metaliczny posmak w ustach.

Od czasu do czasu bolała mnie głowa.

Zrzucałem winę na wiek, pracę i nagromadzone zmęczenie.

Ale tego wieczoru po raz pierwszy pomyślałem:

„A co jeśli to ta nalewka?”

Wziąłem szklankę i podszedłem do dużej doniczki z kwiatami stojącej przy oknie.

Rosła w nim stara pelargonia, którą przywiozłem z domu rodziców.

Ostrożnie wlałem płyn do ziemi.

Następnie wróciła do stołu i udawała, że ​​pije.

Michaił wrócił minutę później.

- Wszystko?

- Tak.

Spojrzał na pustą szklankę.

- Cienki.

Tej nocy nie spałem długo.

A rano zobaczyłem coś, co sprawiło, że zrobiło mi się zimno w ręce.

Liście pelargonii stały się czarne.