Pewnego dnia w końcu zapytałem:
- Misza, kto ci to wysyła?
Nawet nie podniósł głowy znad gazety.
- Stary znajomy.
- Jakiego znajomego?
- Nie znasz go.
- Dlaczego on ci wysyła nalewkę?
- Bo może.
Zaśmiałem się.
- Mówisz, jakby to była tajemnica państwowa.
Spojrzał na mnie.
- Tylko nie zadawaj zbędnych pytań.
Potem milczałem przez długi czas.
Jednak po kilku tygodniach ciekawość znów wzięła górę.
Zauważyłem adres zwrotny na pudełku.
Widniał tam mały prywatny adres w innym mieście.
Zapisałem to na kartce papieru.
Następnie próbowałem znaleźć informacje w Internecie.
Nie znalazłem niczego szczególnego.
Zwykły budynek mieszkalny.
Brak apteki, laboratorium lub zakładu produkującego nalewki.
Potem pomyślałem, że być może ktoś z jego krewnych wysyłał te paczki.
Ale dlaczego Michaił to ukrył?
I dlaczego nigdy nie pozwoliłeś mi zobaczyć, co jest w pudełku?
Pytania wciąż się pojawiały.
Nie było odpowiedzi.
Część 4. Czarne liście
Punkt zwrotny nastąpił pewnego zwykłego czwartku.
Michał postawił dwie szklanki na stole, nalał sobie drinka i wyszedł z kuchni, żeby odebrać telefon.
Zostałem sam.
Spojrzałem na ciemną ciecz i nagle poczułem silne obrzydzenie.
Przypomniałem sobie, że ostatnio coraz częściej czuję się zmęczony.
Rano budziłem się wyczerpany.
Czasami czułem metaliczny posmak w ustach.
Od czasu do czasu bolała mnie głowa.
Zrzucałem winę na wiek, pracę i nagromadzone zmęczenie.
Ale tego wieczoru po raz pierwszy pomyślałem:
„A co jeśli to ta nalewka?”
Wziąłem szklankę i podszedłem do dużej doniczki z kwiatami stojącej przy oknie.
Rosła w nim stara pelargonia, którą przywiozłem z domu rodziców.
Ostrożnie wlałem płyn do ziemi.
Następnie wróciła do stołu i udawała, że pije.
Michaił wrócił minutę później.
- Wszystko?
- Tak.
Spojrzał na pustą szklankę.
- Cienki.
Tej nocy nie spałem długo.
A rano zobaczyłem coś, co sprawiło, że zrobiło mi się zimno w ręce.
Liście pelargonii stały się czarne.
