Przez trzydzieści pięć lat mój mąż mnie zmuszał

Michał szybko przykrył ją swoją dłonią.

- Nic specjalnego.

— Czy mogę to zobaczyć?

Nagle wstał.

- Nie dotykaj!

Olga cofnęła się ze strachu.

Nawet nie rozpoznałam od razu głosu własnego męża.

Zazwyczaj był spokojny, powściągliwy i rzadko podnosił głos. Ale teraz jego twarz się zmieniła.

- Tato, ja tylko pytałem...

- Powiedziałem, nie dotykaj!

Odłożył butelkę do szafki i zamknął drzwi na mały zamek.

Olga spojrzała na mnie.

W jej oczach pojawiło się pytanie.

Później, gdy zostaliśmy sami w pokoju, zapytała:

- Mamo, dlaczego tata jest taki zły?

Wzruszyłem ramionami.

„Nie wiem, kochanie. Pewnie ma tam jakąś specjalną nalewkę.”

- Dlaczego on pije tylko z tobą?

Zamarłem.

Aż do tej chwili nie zastanawiałem się nad tym pytaniem.

Michaił nigdy nie proponował gościom żadnego napoju.

Nawet moim starym przyjaciołom.

Kiedy odwiedzili nas krewni, butelka zniknęła.

Gdyby ktoś zapytał nas, co będziemy pić po kolacji, mój mąż wybrałby zwykły koniak lub wino.

Ale nigdy nie pokazał tej tajemniczej barwy.

„To nasza rodzinna tradycja” – odpowiedziałem.

Olga zmarszczyła brwi.

- Mamo, a tobie też się podoba?

Chciałem powiedzieć „tak”, ale z jakiegoś powodu nie mogłem.

— Jestem do tego przyzwyczajony.

Córka nie odpowiedziała.

Jednak po tym incydencie jeszcze kilkakrotnie próbowała porozmawiać z ojcem na temat butelki.

Michaił zawsze zmieniał temat.

I pewnego dnia powiedział jej:

— Są rzeczy, o których lepiej, żeby dzieci nie wiedziały.

To był pierwszy raz, kiedy poczułem prawdziwy strach.

Nie dla siebie.

Ponieważ w mojej rodzinie istniał jakiś sekret, o którym nie wiedziałem.

Ale ja znów milczałem.

Część 3. Paczki z nieznanego miejsca

Mniej więcej w połowie każdego miesiąca Michaił otrzymywał małą paczuszkę.

Przybyła zwykłą pocztą.

Małe pudełko tekturowe przewiązane brązową wstążką.

Zawsze było na nim napisane tylko jego imię.

Michaił nie otworzył przesyłki w mojej obecności.

Brał ją, szedł do piwnicy i wracał po jakimś czasie z nową butelką.