„Na razie nie będziemy wyciągać ostatecznych wniosków co do intencji. Analiza laboratoryjna pozwala nam określić skład próbki, ale nie wyjaśnia, dlaczego została przygotowana ani kto dodał te substancje”.
Przewrócił stronę.
- Jest jednak jeszcze jedna osobliwość.
Powiedziałem z trudem:
- Który?
— W cieczy wykryto toksyczny metal w stężeniu, które sprawia, że jego spożycie jest potencjalnie niebezpieczne. Ponadto zawiera ona inne związki, które wymagają oceny toksykologicznej.
Miałem trudności z oddychaniem.
- Ale ja piłem to przez trzydzieści pięć lat...
Lekarz przyjrzał mi się bardzo uważnie.
Dlatego zalecam, aby nie zwlekać z pełnym badaniem lekarskim. Musimy zbadać krew, czynność nerek, wątroby i inne wskaźniki.
Olga wzięła mnie za rękę.
- Mamo, dlaczego mi nigdy nie powiedziałaś?
Nie mogłem odpowiedzieć.
Lekarz kontynuował:
— Powiedz mi, czy twój mąż też pił ten napój?
- Tak. Każdego wieczoru. Miał swoją szklankę.
Lekarz zmarszczył brwi.
— Czy jesteś pewien, że pił z tej samej butelki?
- Tak.
- A widziałeś jak nalewał sobie drinka?
- Za każdym razem.
Lekarz ponownie obejrzał wyniki.
- W takim razie musimy sprawdzić jeszcze kilka okoliczności.
Część 10. Tajemnica dwóch pucharów
Lekarz poprosił mnie, abym opowiedział mu szczegółowo o rytuale.
Powiedziałem mu, że Michaił zawsze sam brał butelkę, sam nalewał płyn i sam wybierał kieliszki.
Ale był jeden szczegół, którego wcześniej nie uważałem za istotny.
Nigdy nie zamieniał kubków.
Jego szklanka zawsze stała po prawej stronie.
Mój jest po lewej.
Kiedy usiedliśmy przy stole, najpierw nalał sobie drinka, a potem mnie.
Gdy przypadkowo przesunęłam kubki, on natychmiast odkładał je na pierwotne miejsce.
Przypomniałem sobie o tym i powiedziałem lekarzowi.
Powoli odłożył długopis.
- To bardzo ważny szczegół.
Olga spojrzała na niego.
- Dlaczego?
„Ponieważ badając próbkę, odkryliśmy kilka składników, które mogły zostać dodane oddzielnie. Aby jednak ustalić dokładny wzór działania, musimy zbadać inne materiały, o ile zostały zachowane”.
