„Inne materiały?” zapytałem ponownie.
— Na przykład resztki napoju z butelki, zawartość innej szklanki (jeśli taka istnieje) lub opakowanie.
Przypomniałem sobie, że butelka nadal jest w domu.
- Mam ją.
Lekarz skinął głową.
„Nie otwieraj go ponownie ani nie próbuj niczego wylewać. Najlepiej przekazać sprawę odpowiednim władzom. I koniecznie skonsultuj się z toksykologiem”.
Olga ścisnęła moją dłoń.
- Mamo, musimy poznać wszystko do końca.
Skinąłem głową.
Wtedy zrozumiałem, że śmierć Michała nie zakończyła tej historii.
Wręcz przeciwnie, wszystko dopiero się zaczynało.
Część 11. Wyniki ankiety
Następnego dnia poszedłem do szpitala.
Zalecono mi przeprowadzenie kompleksowych badań.
Oddali krew, sprawdzili pracę nerek i wątroby oraz przeprowadzili dodatkowe badania.
Toksykolog dokładnie przestudiował raport laboratoryjny.
„Walentino Siergiejewno, nie chcę cię straszyć z góry. Ale regularne stosowanie nieznanej substancji przez tak długi czas wymaga poważnego rozważenia”.
- Rozumiem.
Niektóre związki toksyczne mogą kumulować się w organizmie. Objawy czasami rozwijają się stopniowo i osoba może przez długi czas nie kojarzyć ich z konkretnym źródłem.
Pamiętam ciągłe zmęczenie, bóle głowy i dziwny smak w ustach.
- Więc to wszystko mogło być z powodu napoju?
— Mogło. Ale nie możemy jeszcze z całą pewnością stwierdzić, że to była przyczyna każdego objawu, którego doświadczasz.
Lekarz zlecił dalsze badania i wyjaśnił, że leczenie będzie zależało od ich wyników.
Olga prawie nie odstępowała mnie na krok.
Wieczorem powiedziała:
- Mamo, nie wierzę, że tata mógł to zrobić.
Wyjrzałem przez okno.
- Ja też.
- Ale dlaczego?
Długo milczałem.
- Chyba musimy się tego jeszcze dowiedzieć.
Kilka dni później specjaliści przyjęli pozostałą butelkę do dalszych badań.
Wtedy odkryto szczegół, który zmienił wszystko.
Część 12. Notatka w starym pudełku
Podczas gdy prowadzone były dalsze badania, Olga postanowiła przejrzeć dokumenty swojego ojca.
Znalazła stare pudełko w piwnicy.
Zawierał zdjęcia, listy, kilka zaświadczeń lekarskich i pożółkłe koperty.
„Mamo, chodź tu!” zawołała.
Poszedłem na dół.
