Poszłam z ojcem do lasu. Nagle złapał mnie za rękę i powiedział: „Wreszcie jesteśmy sami. Chodź tu, pozwól mi cię pocałować. Tak długo tego pragnąłem”. Odsunęłam się w przerażeniu. Ale ojciec podszedł bliżej, wziął mnie za ramiona i wyszeptał: „Nie bój się, kochanie. Twoja matka nigdy się nie dowie, co między nami zaszło”. Zaczęłam się trząść. A kiedy powiedział: „Czekałem 19 lat na tę chwilę”,

„Ponieważ tam nikt nam nie będzie przeszkadzał.”

Moja matka nic nie powiedziała.

Ale jej twarz zbladła.

Już czułem, że coś jest nie tak.

Mimo wszystko zgodziłem się pójść.

W niedzielny poranek wyruszyliśmy.

Mój ojciec był w samochodzie wyjątkowo cichy. Od czasu do czasu zerkał na mnie, po czym szybko odwracał wzrok z powrotem na drogę.

Po około czterdziestu minutach dotarliśmy do lasu. Początkowo szliśmy zwykłą ścieżką.

Ale potem mój ojciec zaproponował, żebyśmy poszli głębiej w las.

„Chciałbym ci pokazać piękne miejsce.”

„Tato, tutaj prawie nie ma ludzi.”

„Właśnie dlatego cię tu przyprowadziłem.”

Zacząłem czuć się nieswojo. Kilka minut później dotarliśmy do starej drewnianej ławki. Mój ojciec zatrzymał się. Rozejrzał się. Potem

Odwrócił się do mnie. Nagle złapał mnie za rękę.

„Wreszcie jesteśmy sami.”

Spojrzałem na niego ze zdziwieniem.

„Co się dzieje?”