Poszłam z ojcem do lasu. Nagle złapał mnie za rękę i powiedział: „Wreszcie jesteśmy sami. Chodź tu, pozwól mi cię pocałować. Tak długo tego pragnąłem”. Odsunęłam się w przerażeniu. Ale ojciec podszedł bliżej, wziął mnie za ramiona i wyszeptał: „Nie bój się, kochanie. Twoja matka nigdy się nie dowie, co między nami zaszło”. Zaczęłam się trząść. A kiedy powiedział: „Czekałem 19 lat na tę chwilę”,

Spojrzał mi prosto w oczy.

„Emily, chodź tu. Pozwól, że cię pocałuję.”

Instynktownie się odsunęłam.

„Tato, dlaczego tak mówisz?”

Podszedł o krok bliżej.

„Ponieważ czekałem na ten moment bardzo długo”.

Poczułem, jak moje serce zaczyna bić szybciej.

„Co próbujesz powiedzieć?”

Mój ojciec położył mi rękę na ramieniu.

„Nie bój się. Nie zrobię ci krzywdy.”

Natychmiast odepchnęłam jego rękę.

„Tato, proszę nie podchodź bliżej.”

Jego wyraz twarzy uległ zmianie.

„Emily, źle mnie zrozumiałaś.”

„To wyjaśnij!”

Spojrzał w stronę starej ławki.

„Najpierw chcę, żebyś coś dla mnie zrobił.”

"Co?"

„Zamknij oczy.”

Zamarłem.

"Dlaczego?"