„Matka jest niestabilna emocjonalnie i może nie być w stanie podejmować decyzji dotyczących dziecka”.
Moje ręce zaczęły drżeć.
„On to o mnie napisał?”
Brian podszedł do mnie.
„Byłeś wyczerpany. Nie myślałeś jasno.”
„Czy powiedziałeś w szpitalu, że jestem niestabilny?”
„Próbowałem cię chronić.”
"Ochronić mnie?"
Prawie się roześmiałem, ale łzy już płynęły mi po twarzy.
„Przekonałeś mnie, że nasze dziecko jest ciężarem. Powiedziałeś mi, że nasze życie legnie w gruzach. A potem powiedziałeś personelowi szpitala, że nie jestem w stanie podejmować decyzji?”
Brian spuścił wzrok.
Pielęgniarka dodała cicho:
"Jest coś jeszcze."
Obejrzałem to.
" Co ? "
Zawahała się.
„Twój mąż pytał również, czy szpital mógłby załatwić natychmiastowe umieszczenie dziecka w innej rodzinie”.
Poczułem skurcz w żołądku.
"Inna rodzina?"
Skinęła głową.
„Chciał, żeby wszystko było załatwione, zanim opuścisz szpital”.
Zwróciłem się do Briana.
„Czy planowałeś to wszystko jeszcze przed narodzinami naszego syna?”
Nic nie powiedział.
A jego milczenie dało mi odpowiedź.
Nagle przypomniały mi się wszystkie dziwne rozmowy, jakie prowadziłam, gdy byłam w ciąży.
Pytania dotyczące mojego zdrowia.
Pytania dotyczące moich predyspozycji do bycia matką.
