Rozłożyłam papier drżącymi rękami.
Przez kilka sekund nie rozumiałem, na co patrzę.
Było kilka linijek tekstu napisanego odręcznie, po których nastąpił podpis.
Podpis Briana.
Moje serce zaczęło bić bardzo szybko.
Obejrzałem to.
"Co to jest?"
Nie odpowiedział.
Pielęgniarka podeszła.
„Znalazłem to w pliku, który dał nam dziś rano twój mąż”.
Brian w końcu przemówił.
„Saro, proszę. Posłuchaj mnie.”
« Nie. »
Mój głos zabrzmiał łagodniej, niż sobie wyobrażałem.
"Co zrobiłeś?"
Pielęgniarka spojrzała na mnie smutno.
„Twój mąż powiedział w szpitalu, że zgodziłaś się oddać dziecko jeszcze przed jego narodzinami”.
Spojrzałem na Briana.
"To nieprawda."
„Wiem” – kontynuowała. „Dlatego nie mogłam pozwolić ci odejść, nie mówiąc ci prawdy”.
Spojrzałem jeszcze raz na kartkę.
Jedno zdanie od razu przykuło moją uwagę.
