Sposób, w jaki nalegał, żeby na każde spotkanie przychodzić samemu.
Nerwowość, którą okazywał za każdym razem, gdy mówiłam o naszym dziecku.
Myślałem, że się bał.
Ale być może w rzeczywistości to wszystko planował.
Spojrzałem na pielęgniarkę.
Gdzie jest mój syn?

Wskazała kierunek szpitala.
„Nadal przebywa na oddziale neonatologicznym”.
Nie spodziewałem się niczego więcej.
Odwróciłam się i pobiegłam.
"Sarah!" krzyknął Brian za mną.
Biegłem dalej.
Miałam słabe nogi, moje ciało wciąż dochodziło do siebie po porodzie, ale nic innego się nie liczyło.
Przeszedłem przez drzwi szpitala i pobiegłem korytarzem.
Gdy dotarłam przed pokój dziecięcy, oparłam obie dłonie o szybę.
Był tam.
