CZĘŚĆ 2

Następnego ranka moja matka zorganizowała odczytanie domniemanego testamentu Camili.

Trzymała ją w salonie, w tym samym miejscu, gdzie trumna stała poprzedniej nocy, jakby dom już należał do niej. Rodrigo siedział z jedną nogą skrzyżowaną na drugiej, z szalikiem na szyi, mimo że w pokoju nie było zimno.

W jego granatowej marynarce brakowało jednego guzika.

Zauważyłem to.

Zauważył, że to zauważyłem.

Notariusz rodziny, Efraín Salcedo, otworzył skórzaną teczkę i odchrząknął.

„Pani Camila Ríos de Armenta podpisała ten dokument dwa dni przed porodem. Przenosi on wszystkie jej udziały, nieruchomości i prawa majątkowe na rodzinę Armenta, reprezentowaną przez panią Teresę Armenta”.

Moja matka spuściła wzrok z udawaną pokorą.

„Camila chciała chronić dobre imię rodziny” – powiedziała.

Wyciągnąłem rękę.

"Pokaż mi to."

Notariusz zawahał się, ale nie miał powodu, żeby odmówić. Wziąłem dokument i przyjrzałem się podpisowi.

Ogarnął mnie zimny, czysty gniew.

„Jakie to interesujące.”

Rodrigo uniósł brwi.

"Co?"

„Camila była leworęczna. Ten podpis został złożony prawą ręką.”

Notariusz zesztywniał.

Moja matka westchnęła, jakbym była dzieckiem sprawiającym kłopoty.

„Smutek sprawia, że ​​popadasz w paranoję”.

„Może” – powiedziałem.

Położyłem papier z powrotem na stole.

Rodrigo się uśmiechnął.

„Spokojnie, bracie. Nikt nie będzie cię winił za to, że jesteś zdezorientowany.”

Pozwoliłem im mówić. Pozwoliłem im kpić z mojego milczenia. Pozwoliłem im wierzyć, że już wygrali.

O 5:40 następnego ranka bez uprzedzenia wyszedłem z domu i z guzikiem w kieszeni pojechałem do Querétaro.

Doktor Ana Lucía czekała przy wejściu na oddział ratunkowy. Nie miała na sobie fartucha. Jej twarz była zmęczona, a oczy zaczerwienione.

„Nie mamy dużo czasu” – powiedziała.

Poprowadziła mnie bocznym korytarzem do zamkniętego biura. Na metalowym stole leżała torba na dowody.

W środku był telefon Camili.

Ekran był pęknięty.

„Znaleźli to ukryte pod jej ubraniem” – powiedziała Ana Lucía. „Nie było tego w raporcie, który złożyła twoja matka. Chciała, żeby to zniknęło. Ale jedna z pielęgniarek to zachowała”.

„Czy to działa?”

„Odzyskaliśmy jeden plik.”