Część 2

Obudziłam się trzy dni później w St. Vincent Medical Center z rurkami w rękach, szwami na żebrach i policjantem siedzącym przed moją salą szpitalną.

Na początku myślałem, że przyszedł tam z powodu wypadku.

Wtedy ciocia Meredith pochyliła się nad moim łóżkiem i szepnęła: „Grace, kochanie, nie rozmawiaj z ojcem sam na sam”.

Jej twarz była blada. Wyglądała starzej niż w niedzielę. Jej srebrne włosy były niedbale związane, a ona trzymała mnie za rękę, jakby bała się, że zniknę, jeśli ją puści.

„Co się stało?” – zapytałem. Mój głos brzmiał szorstko i sucho.

„Zostałeś poważnie ranny” – powiedziała.

„Wiem o tym.”

Jej wzrok powędrował w stronę drzwi. „Policja coś znalazła”.

Zanim zdążyła wyjaśnić, wszedł tata z kwiatami ze szpitalnego sklepu z pamiątkami. Tanie stokrotki. Takie same, jakie kupował mamie, gdy zapominał o rocznicy.

„Gracie” – powiedział cicho.

Spojrzałam na niego.

Próbował się uśmiechnąć, ale uśmiech zadrżał. „Wystraszyłeś nas”.

Nas.

To słowo prawie mnie rozśmieszyło.

Ciotka Meredith wstała. „Danielu, lekarz powiedział, że potrzebuje odpoczynku”.

„Jestem jej ojcem.”

„I to ja jestem tą osobą, o którą prosiła, kiedy się obudziła”.

Twarz taty się ściągnęła. Na sekundę maska ​​opadła, akurat na tyle długo, żebym zobaczył ten sam chłód, który słyszałem na drodze.

Potem znów stał się łagodny.

„Grace” – powiedział, podchodząc bliżej – „mogłaś usłyszeć tamtej nocy rzeczy, które brzmiały nie tak. Wpadłem w panikę. Olivia krwawiła. Nie wiedziałem, co mówię”.

Pamiętałem każdą sylabę.

„Ta druga i tak nigdy nie miała dla mnie większego znaczenia.”

Moje palce zacisnęły się na kocu.

„Słyszałem cię” – powiedziałem.